Waren er echt ‘aapmensen’ en zijn er ook andere overgangsfossielen?

by | mrt 12, 2024 | Biologie, Evolutie, Evolutie van de mens, Logos Basics

Waren er echt ‘aapmensen’ en zijn er ook andere overgangsfossielen?

In hoofdstuk 7 van het boek Hoe bestaat het! gaan de auteurs in op vragen die te maken hebben met overeenkomsten tussen organismen. Pleiten zulke overeenkomsten voor het bestaan van een gemeenschappelijke voorouder? In het eerste deel stonden we stil bij overeenkomsten tussen het DNA van de mens en dat van de chimpansee. Het tweede deel keek naar de ontwikkeling van het menselijk embryo en de vraag of die door allerlei dierlijke stadia heengaat? Je ontdekte in het derde deel dat er geen bewijs is dat ons lichaam nutteloze dierlijke overblijfselen bevat. In dit laatste deel brengen we een bezoek aan vermeende familieleden: de ‘aapmensen’.

Is er werkelijk bewijs dat de mens van de apen afstamt? Veel mensen zijn ervan overtuigd dat de afkomst van de mens waarheidsgetrouw en vrijwel compleet in kaart is gebracht. Zij hebben gehoord van de ‘ontbrekende schakels’ en beschouwen deze als hard wetenschappelijk bewijs voor de evolutie van de mens. Maar er is geen enkele aapachtige voorouder van de mens overtuigend gedocumenteerd. De ‘ontbrekende schakels’ ontbreken nog steeds. Hieronder volgt een opsomming van feiten over enkele van de meest bekende fossielen.1, 2

Afgeschreven aapmensen

Van de volgende voorbeelden werd ooit beweerd dat het tussenvormen van apen en mensen waren, maar tegenwoordig zijn ze aan de kant gezet, ook door evolutionisten zelf:

  • Homo sapiens neanderthalensis (Neanderthaler) – 150 jaar geleden zagen Neanderthaler-reconstructies er gebogen uit, ze leken op een ‘aapmens’. Algemeen wordt er nu van uitgegaan dat het gebogen postuur te wijten was aan ziektes (zoals rachitis) en dat Neanderthalers gewone mensen waren. Ze waren prima in staat te spreken, waren artistiek aangelegd en waren religieus.3
  • Ramapithecus – de officiële naam is nu Sivapithecus, werd ooit algemeen geaccepteerd als de voorouder van de mens. De conclusie is nu dat het slechts gaat om een uitgestorven type orang-oetan (een aap).
  • Eoanthropus (Piltdown-mens) – deze tussenvorm is gebaseerd op bedrog: een menselijk schedeldak en de kaak van een orang-oetan. Veertig jaar lang is hij onterecht beschouwd als de ontbrekende schakel.
  • Hesperopithecus (Nebraska-mens) – gebaseerd op slechts één enkele tand van een varkenssoort die nu alleen nog in Paraguay voorkomt.
  • Pithecanthropus (Java-mens) – wordt nu beschouwd als volledig mens en Homo erectus genoemd (zie verderop).
  • Australopithecus africanus – ooit neergezet als ‘de ontbrekende schakel’. Deze lijkt echter zeer veel op een aap en evolutionisten zelf beschouwen deze niet langer als een tussenvorm.
  • Sinanthropus (Peking-mens) – is nu opnieuw geclassificeerd als Homo erectus (zie verderop).

‘Aapmensen’ die op dit moment populair zijn

De volgende ‘aapmensen’ sieren momenteel de evolutionistische stamboom. Men veronderstelt dat ze vanuit een chimpansee-achtig schepsel tot Homo sapiens zijn geëvolueerd.

  • Australopithecus – verschillende variaties hiervan zijn in het verleden uitgeroepen tot menselijke voorouder. Er is er nog één van over: Australopithecus afarensis, beter bekend als het fossiel ‘Lucy’. Gedetailleerde studie van binnenoor, schedels en beenderen wijzen erop dat ‘Lucy’ en haar gelijken absoluut geen halfmenselijke overgangsvormen waren. Zo is het mogelijk dat ze anders liepen dan de meeste apen, maar zeker niet op een menselijke manier. Zihlman wijst erop dat Australopithecus afarensis erg veel lijkt op de dwergchimpansee of bonobo.4 En recent heeft men ontdekt dat Lucy’s polsbeenderen het sluitmechanisme hebben van een aap die op zijn knokkels loopt.
  • Homo habilis – de meeste antropologen zijn het er steeds meer over eens dat habilis een vergaarbak is van allerlei types – zoals Australopithecus en Homo erectus. Daarom is hij taxonomisch gezien ongeldig. Dat wil zeggen: hij heeft nooit als zodanig bestaan. De Homo habilis werd voorheen afgeschilderd als de ‘overduidelijke schakel’ tussen apen en mensen.
  • Homo erectus – van dit type zijn wereldwijd veel overblijfselen gevonden. Deze classificatie omvat nu ook de Java-mens (Pithecanthropus) en de Peking-mens (Sinanthropus), die vroeger als ‘ontbrekende schakels’ werden beschouwd. Hun schedels hebben prominente wenkbrauwrichels, zoals Neanderthalers. Hun lichamen lijken op die van de hedendaagse mens, maar dan robuuster. Het hersenvolume valt binnen de bandbreedte van de hedendaagse mens, en onderzoek naar het binnenoor heeft aangetoond dat Homo erectus op dezelfde manier heeft gelopen als wij. De morfologie en archeologisch-culturele vondsten wijzen erop dat Homo erectus volledig mens was. Verscheidene evolutionisten zijn het er nu over eens dat erectus volledig mens is en zou moeten worden geschaard onder de Homo sapiens.5

Er bestaat geen duidelijk fossiel bewijsmateriaal dat de mens geëvolueerd is uit apen. De hele keten van ‘ontbrekende schakels’ ontbreekt nog steeds, omdat die simpelweg nooit heeft bestaan. De Bijbel zegt duidelijk:

‘En de HEERE God had de mens geformeerd uit het stof der aarde, en in zijn neusgaten geblazen de adem des levens; alzo werd de mens tot een levende ziel’ (Gen. 2:7).

Als we rekening houden met de geschiedenis van afgeschreven ‘aapmensen’ is het niet verkeerd om alle toekomstige claims met scepsis te benaderen.

Schedel homo erectus

Homo erectus, een variant van de menselijke geschapen soort, werd ooit beschouwd als ‘de ontbrekende schakel’.

Andere overgangsfossielen

Als de evolutionistische geschiedenis van het ontstaan van het leven waar is, zouden we miljoenen fossielen moeten vinden waarbij overgangsvormen van de ene naar de andere soort duidelijk zichtbaar zijn. Want volgens de evolutie zijn er honderden miljoenen jaren van mutatie en natuurlijke selectie geweest en zouden de rotslagen deze ‘natuurlijk geschiedenis’ hebben vastgelegd in de vorm van fossielen. Maar er zijn buitengewoon weinig kandidaten te vinden en zelfs evolutionisten zijn het niet met elkaar eens over het belang van de enkele vondsten. Het fossiele bewijsmateriaal waarvan wordt beweerd dat het de verschillende soorten verbindt, houdt geen stand.6

Het ontbreken van overgangsfossielen bracht evolutionisten er in de late jaren zeventig zelfs toe een nieuwe wijze van evolutie voor te stellen, zodat men kon blijven geloven in evolutie zonder dat overgangsfossielen nodig zouden zijn. Dit idee – punctuated equilibrium7 – houdt in principe in dat de evolutionistische veranderingen geologisch gezien snel optraden, in kleine geïsoleerde populaties, zodat er geen fossielen bewaard zijn gebleven die de evolutionistische veranderingen zouden kunnen tonen.8

Conclusie

Het veronderstelde bewijsmateriaal voor evolutie kan de toets der kritiek niet doorstaan.9 Het bewijsmateriaal dat voorhanden is, kan beter worden verklaard vanuit de context dat God verschillende basistypen organismen schiep. Die basistypen waren in staat zich aan te passen aan hun verschillende leefmilieus door gebruik te maken van de oorspronkelijk geschapen genetische informatie. Natuurlijke selectie zorgde ervoor dat die genetische informatie werd herschikt (bij reproductie door voortplanting). Mutaties hebben voor enige variatie gezorgd, maar daarbij gaat het om degeneratieve veranderingen (waarbij genetische informatie verloren gaat) of hoogstens om horizontale veranderingen (waarbij geen informatie wordt verloren of verworven). De waarschijnlijkheid dat natuurlijke processen nieuwe informatie opleveren, is zo klein, dat dit onmogelijk gezorgd kan hebben voor het ontstaan van de enorme hoeveelheid complex gecodeerde informatie in levende organismen.10 De verklaring die altijd klopt met het bewijsmateriaal dat voorhanden is, is schepping.

Meer Logos Basics lezen?

Je vind het overzicht hier.

 

Hoe bestaat het?

Dit artikel is met toestemming overgenomen uit het boek: Batten, D., & Mediagroep In Genesis. (2009). Hoe bestaat het! 60 vragen over schepping, evolutie en de Bijbel (3de editie). De Banier.

Het betreft hoofdstuk 7,  ‘Hoe zit het met overeenkomsten tussen organismen?’, pagina 133-154.

Dit boek is tevens te koop in onze webshop: https://webshop.logos.nl/winkel/doelgroep/bovenbouw-middelbare-school/hoe-bestaat-het/

Voetnoten

  1. Voor details, zie M. Lubenow, Bones of Contention: A Creationist Assessment of the Human Fossils, Grand Rapids, Michigan, 2004, Baker Books.
  2. Voor een videodocumentaire over zogenaamde ‘aapmensen’, zie The image of God, Keziah Films.
  3. M.L. Lubenow, ’Recovery of Neandertal mt DNA: an evaluation’, Journal of Creation 12/1 (1998), p. 87-97.
  4. A. Zihlman, ’The promiscuous primate’, Nature 359,1992, p.786.
  5. Bijvoorbeeld Milford Wolpoff, zie het boek in voetnoot 1
  6. D.T. Gish, Evolution: The fossils still say no!, Institute for Creation Research, El Cajon, CA, 1995, p. 391.
  7. Sprongsgewijze of onderbroken evenwichten.
  8. D. Batten, ‘Punctuated equilibrium: come of age?’ in: Journal of Creation 8/2 (1994), p.131-137.
  9. Voor meer informatie over het veronderstelde bewijs voor evolutie: C. Wieland, Stones and Bones, Creation Ministries International, Acacia Ridge, Queensland, Australia, 1994. G. Parker, Creation: facts of life, Master Books, Green Forest, AR, 1994, and J. Sarfati, Refuting Evolution, Master Books, Green Forest, AR, 1999. Voor diepgaander studiemateriaal, zie noot 12 van het tweede deel.
  10. L.M. Spetner, Not by chance, Judaica Press, New York, 1998.

Abonneer je op onze maandelijkse nieuwsbrief!