“Aborteer het en probeer het opnieuw. Het zou immoreel zijn om het kind geboren te laten worden als je de keuze hebt.” Dit schreef prominent atheïst en wetenschapper Richard Dawkins in 2014 op Twitter. Hij schreef dit in reactie op een vrouw die aangaf dat ze niet weet wat ze moet doen nu ze heeft gehoord dat haar ongeboren kind het syndroom van Down heeft. Het advies dat Dawkins haar geeft, ontketende een storm van reacties. Het leverde hem felle kritiek op, maar ook heftige bijval. Wat is hier gaande?

Dawkins_twitter

Het advies van Richard Dawkins ontketende eens storm van reacties.

Van alle zwangerschappen in ons land eindigt 1 op de 6 in een abortus. Dat zijn ruim 30.000 abortussen per jaar. Schattingen zijn dat het bij ongeveer 1000 van deze abortussen gaat om een abortus naar aanleiding van een prenatale diagnose. De meerderheid van de vrouwen die een kind met Downsyndroom verwachten, laat het aborteren.

In Nederland krijgen zwangere vrouwen allerlei vormen van prenatale diagnostiek aangeboden. Wat is het doel van deze onderzoeken? Het
Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM), dat verantwoordelijk is voor deze zwangerschapsscreeningen, schrijft: “Het doel
hiervan is zo snel mogelijk met een behandeling te beginnen of handelingsopties te bieden.” Een handelingsoptie is in dit geval een eufemisme voor: ‘het kind houden’ of ‘de zwangerschap afbreken’. Dit wordt duidelijk in de informatiefolder over de 20-weken echo beschreven.

Keuze

In de opmerkingen van Dawkins en de informatiefolders van het RIVM staat het woord keuze centraal. Dit is vanaf het begin het mantra van de pro-abortus campagne geweest. De vrouw heeft het recht om zelf te bepalen wat er in haar lichaam afspeelt, het is haar keuze. Baas in eigen buik. Een standpunt dat de meerderheid van de samenleving inneemt. Wanneer je wereldbeeld seculier is, accepteer je geen gezag van ‘boven’. In het geval van abortus: behalve jij en je eventuele partner is er niemand die iets te zeggen heeft over het kind in je buik. Uiteindelijk beslist de vrouw. Aan het ongeboren kind wordt niks gevraagd. Dat heeft niets te kiezen.

Geluk

reageerbuisjes.pixabay

“Het doel van de onderzoeken is zo snel mogelijk met een behandeling te beginnen of handelingsopties te bieden.”

Het kunnen kiezen is volgens de huidige samenleving essentieel voor een gelukkig leven. Jij kiest je toekomst. En dat doe je zoveel mogelijk onafhankelijk van anderen. Vanuit deze gedachte is het krijgen van een kind met een afwijking dan ook een serieus probleem. Want dat betekent grote gevolgen voor de zwangere vrouw en haar eventuele gezin. Maar, deze gevolgen hoef je niet te dragen. Je hebt toch immers een keuze? Je kunt er voor kiezen om het probleem gewoon weg te laten halen. Waarom? Omdat moeder het liefst een gezond kind wil.

Nieuwe Moraliteit

Voor een gelukkig leven is het belangrijk dat je gezond bent. Een nieuwe vraag dringt zich vanuit deze gedachte op: kun je het je kind wel aandoen om geboren te worden met een handicap? Wat voor ‘kwaliteit van leven’ heeft je kind dan? Vanuit deze gedachte moet je kiezen tussen verantwoordelijk zijn voor de dood van je kind of voor het lijden van je kind. Dit is precies de reden waarom Richard Dawkins het bewust krijgen van een kind met Downsyndroom immoreel noemt. Zo’n kind kan volgens hem nooit gelukkig worden.

De wereld op z’n kop

Dit is natuurlijk de wereld op z’n kop. Niet het recht van het kind om te leven staat bovenaan, maar het recht van de vrouw om te kiezen. En dan wordt goed vanzelf kwaadgenoemd en andersom. Niet langer is het een zonde om je eigen ongeboren kind te doden, maar daar iets van zeggen, dat is zonde. Gods Woord is echter te allen tijde de basis van ons christelijke wereldbeeld.

In de praktijk

Wanneer we ons wereldbeeld laten bepalen door Gods Woord, zal er in ons dagelijks leven iets anders te zien zijn. Daarbij moeten we onszelf vragen stellen als: Met hoeveel liefde ontvangen wij een kind met een aangeboren afwijking? Hoe gaan wij om met prenatale diagnostiek? Willen wij ook alles weten?

In praktijk zal dit betekenen dat we veel vragen zullen krijgen. Het zou best kunnen dat het niet lang meer duurt – want het gebeurt al – dat mensen die een kind krijgen met een afwijking overal kunnen rekenen op afkeurende blikken. Zo’n kind hoeft immers niet langer geboren te worden?

Ten slotte

Het gebeurt regelmatig dat vrouwen zich schuldig voelen over hun abortus. Ze voelen dat ze hun eigen kind vermoord hebben. Laten we dan ook klaar staan met het evangelie van genade en vergeving. Want ook voor het grote kwaad van een abortus is er vergeving bij onze Heere Jezus Christus.

Dit artikel is met toestemming overgenomen uit Leef. De volledige bronvermelding luidt: Gunnink, W., 2015, Aborteren en opnieuw proberen. Over aangeboren afwijkingen en abortus, Leef 31 (7): 6-7.

LEUK ARTIKEL?
Bent u blij met dit artikel? Het onderhoud en de ontwikkeling van deze website vragen financiële offers. Zou u ons willen steunen met een maandelijkse bijdrage? Dat kan door ons donatieformulier in te vullen of een bijdrage over te schrijven naar NL53 INGB000 7655373 t.n.v. Logos Instituut. Logos Instituut is een ANBI-stichting en dat wil zeggen dat uw gift fiscaal aftrekbaar is.

Written by

“Aborteer het en probeer het opnieuw. Het zou immoreel zijn om het kind geboren te laten worden als je de keuze hebt.” Dit schreef prominent atheïst en wetenschapper Richard Dawkins in 2014 op Twitter. Hij schreef dit in reactie op een vrouw die aangaf dat ze niet weet wat ze moet doen nu ze heeft gehoord dat haar ongeboren kind het syndroom van Down heeft.

...
Read more

1 Comment

Geodetective

Het merkwaardige aan abortus is de grens die wordt gesteld om te bepalen of iets “moord” danwel “correct” is. Als een kind van 25 weken wordt geaborteerd is het moord. Is het 23 weken, dan niet. Terwijl het voor het kind eigenlijk niets uitmaakt. Het argument is dat “het kind niet levensvatbaar is” als het jonger is dan 24 weken. Dat is niet waar. Er zijn kinderen met 22 weken geboren en in leven gehouden. Een mens is een mens vanaf de conceptie. Het kind is voor die 22 weken alleen afhankelijk van zijn moeder om levend te blijven. Met eenzelfde logica zou je kunnen stellen dat mensen niet levensvatbaar zijn als je ze 50 dagen niet van eten zou voorzien. Dus zou het met dezelfde logica moreel correct zijn om een 7 jarige dood te hongeren, omdat het slechte cijfers op school haalt.

Ook het argument van “onvoldoende leefkwaliteit” is heel erg raar. Wie bepaalt dat? Stel dat we zeggen: “Meneer, uw vrouw is bij u weg, u hebt uw baan verloren, uw enig kind is overleden en vanwege een motorongeluk is uw been geamputeerd. Volgens ons systeem heeft u daarom onvoldoende leefkwaliteit, dus zullen wij uw leven volgende week beëindigen.”

Stel dat we nu aan mensen met het downsyndroom zouden voorleggen: “Je hebt onvoldoende leefkwaliteit, en daarom bieden we je euthanasie aan.” Hoeveel van die mensen zouden het aanbod aannemen?

En als depressie vanwege een genetische afwijking in een familie veel voorkomt, hoeveel van die mensen zouden kiezen voor euthanasie? Ik denk dat het percentage daar hoger ligt dan bij mensen met Down. Maar zou dat dan betekenen dat kinderen van depressieve ouders geaborteerd moeten worden, omdat er een hoge kans is op een lage leefkwaliteit?

Het nare van dit verhaal is dat je vrouwen die wel genoeg liefde hebben voor hun kind, in combinatie met genoeg lef om voor haar keuze te staan, op den duur worden beschouwd als “schuldig aan het kind opzadelen met Down”. Dat kan echt niet.

Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 tekens over