De maan omcirkelt de aarde en veroorzaakt met zijn aantrekkingskracht eb en vloed in de wereldzeeën. Hierbij worden geweldige watermassa’s heen en weer geschoven en daarvoor is energie nodig. De maan levert energie, doordat hij zich elk jaar ca. 4 centimeter van de aarde verwijdert. De aarde levert energie, doordat hij na honderd jaar ca. 0,0016 seconde per dag langzamer draait. Zelfs indien de aarde en de maan bij het begin aan elkaar raakten, dan nog kon dit proces maximaal 1,3 miljard jaar geduurd hebben. Te kort voor een zogenaamd 4,6 miljard jaar oud aarde-maan-stelsel.

Meer dan een eeuw geleden ontdekte de astronoom George Darwin, zoon van Charles Darwin, dat de maan zich langzaam in een spiraal van de aarde verwijdert. De reden daarvoor ligt in de wederzijdse getijdenwerking van aarde en maan: De dag op aarde wordt ca. 0,0016 seconden per eeuw langer en de maan verwijdert zich elk jaar ca. 4 cm van de aarde.
 
Deze op zich geringe waarden kunnen over langere tijdsperioden niet verwaarloosd worden. Interessant daarbij is, dat de getijdenwerking een zeer steile functie met de aarde-maan-afstand vertoont. Daarom moeten in het verleden, toen de maan dichter bij de aarde stond, de veranderingen aanzienlijk groter zijn geweest dan tegenwoordig.1

Zelfs indien deze veranderingen in het verleden even groot zouden zijn geweest, als zij tegenwoordig zijn, kon het maximaal 1,3 miljard jaar geleden zijn, sinds de maan de aarde omcirkelt. 1,3 miljard jaar geleden zou hij in theorie contact met de aarde hebben gehad. En 1 miljard jaar geleden zou hij nog steeds zo dicht bij de aarde geweest zijn, dat hij ongelofelijk hoge getijden zou hebben veroorzaakt. Niemand gelooft echter, dat het in werkelijkheid zo was.

Stabilisering van de aardas

De maan heeft met zijn getijdenwerking invloed op de wereldzeeën, draagt echter ook bij aan de stabilisering van de aardas. Jacques Laskar ontdekte, dat de aardas tot ca. 80 graden zou kunnen draaien, als niet de maan, door zijn verhoudingsgewijs grote massa, bij zijn omloop om de aarde de rotatieas zou stabiliseren. De schuine stand van de aardas lijkt met 23,3 graden heel stabiel te zijn. Zeer waarschijnlijk zijn hiervan in het verleden nauwelijks grotere afwijkingen dan 1,3 graden opgetreden.

Voetnoten

  1. Danny R. Faulkner, The current state of creation Astronomy, Proceedings of the Fourth International Conference on Creationism, 1998, p. 208.

LEUK ARTIKEL?
Bent u blij met dit artikel? Het onderhoud en de ontwikkeling van deze website vragen financiële offers. Zou u ons willen steunen met een maandelijkse bijdrage? Dat kan door ons donatieformulier in te vullen of een bijdrage over te schrijven naar NL53 INGB000 7655373 t.n.v. Logos Instituut. Logos Instituut is een ANBI-stichting en dat wil zeggen dat uw gift fiscaal aftrekbaar is.

95 Stellingen

Written by

Weliswaar zijn sinds de eerste uitgave van Charles Darwins boek "Het ontstaan van soorten" op 24 november 1859 ontelbare feiten bekend geworden, die heel duidelijk tegen de evolutietheorie spreken, maar het geloof in evolutie, oerknal en een vele miljoenen jaren oude aarde heeft zich diep in het bewustzijn van de moderne maatschappij ingenesteld. Hierbij heeft deze wereldbeschouwing langzamerhand een fundamentalistisch karakter aangenomen. In geen ander gebied van de wetenschap worden kritische stemmen zo onzakelijk en heftig aangevallen als op dit gebied van onderzoek. Wie twijfelt, wordt uit het debat over de oorsprongsvragen uitgesloten en niet zelden bestreden. De eigenwijsheid van de leidende disciplines in wetenschap, onderwijs en media doet denken aan de koppigheid, waarmee de Rooms Katholieke kerk in de Middeleeuwen haar toenmalige wereldbeeld verdedigd heeft. Op 31 oktober 1517 heeft de hervormer Maarten Luther 95 stellingen gepubliceerd, waarmee hij de toenmaals wijdverbreide aflaatpraktijk ter discussie stelde. Deze bemoeienis heeft een kettingreactie veroorzaakt, die uiteindelijk tot de Reformatie leidde. Op gelijke wijze moeten de hier aanwezige 95 stellingen tot een verandering van denken in het oorsprongsdebat bijdragen. Met deze publicatie willen wij ons ervoor inzetten, dat in de discussie over de oorsprong van de mensheid, het aardse leven en de kosmos een open omgang met wetenschappelijke gegevens, interpretaties en wereldbeschouwelijke stellingnamen* mogelijk wordt.

8 Comments

M.Nieuweboer

Dit is al lang geleden weerlegd op Talk Origins (item CE110 op Index of creationist claims). Ik neem één weerlegging over: de afstand Aarde-Maan is ongeveer 4 x 10 tot de macht 10 cm (zie o.a. Wikipedia). Delen door ongeveer 4 cm levert 10 miljard jaar op en geen maximaal 1,3 miljard jaar. (…)

Reply
Leo Duym

1. De maan had nooit de nabijheid van de aarde op minder dan 11.500 mijl (18.515km) overleefd. Die afstand staat bekend als de Roche-limiet. Zie: Jonge leeftijd voor de maan en de aarde. Het is een van de vele bewijzen dat de maan en de aarde niet van dezelfde deeg gebakken kunnen zijn, en dat de oersoep en de big-bang thuishoren in het rijk der fabelen.
2. Of het nu gaat over 10 miljard jaar of 1,3 miljard jaar, of over 1cm of 10cm per jaar dat de maan zich van de aarde verwijdert, het maakt niet uit. De aarde zou voor ons onleefbaar zijn als de afstand tussen de aarde en de maan 1% zou afwijken van de huidige stand (405.500 km, de dichtste afstand tussen de aarde en de maan, perigeum genaamd). Het is één van de veertig antropische constanten. Een interessante link: http://www.geestkunde.net/woordenlijst/antropisch-principe.shtml

Evolutionisten verwerpen het woord ‘schepping’, maar ook het woord ‘toeval’ horen ze liever niet wanneer je hun theorieën betwist. (…) Toen ik voor het eerst kennis maakte met de theorie abiogenese verbaasde het me dat mensen zo’n [onjuiste visie] konden [hebben] dat ze zelfs dode materie een evolutieproces lieten doorlopen. Maar onder toeval komen deze [mensen met het idee] van ‘alles uit het niets, door het niets en voor het niets’ niet onderuit. Een herhaling van de oerknal zou uitmonden in totaal andere antropische constanten. M.a.w. het leven dat we nu kennen is volgens de God verwerpende logica gebaseerd op een puur niet planmatig voorval. We hadden dus voor hetzelfde geld een gaswolk of een (zee)dier kunnen zijn dat geen benul heeft van zijn bestaan en van alles om zich heen.

De site waarnaar BK verwijst in het Nederlands: https://translate.google.be/translate?hl=nl&sl=en&u=http://creationwiki.org/Moon_is_receding_at_a_rate_too_fast_for_an_old_universe_(Talk.Origins)&prev=search

Reply
BK

Beste Hetty,

Ik vind het prima dat je de evolutie theorie omarmt, en je hebt soms best leuke invalshoeken. Maar bovenstaand artikel over het ontstaan van de maan, overtuigd mij geenzins. Een nooit waargenomen “planeet” (empirisch?), welke zich waarschijnlijk in dezelfde baan als de aarde zich bevond, die daarna samen klonterde werd dan een maan? Dan hecht ik meer waarde aan de plasma theorie van Setterfield.

En hier het antwoord op het door Hetty aangehaalde stuk. Vertaald door Google translatie:
https://translate.google.be/translate?hl=nl&sl=en&u=http://creationwiki.org/Moon_is_receding_at_a_rate_too_fast_for_an_old_universe_(Talk.Origins)&prev=search

Hetty

Beste Leo,

“1. De maan had nooit de nabijheid van de aarde op minder dan 11.500 mijl (18.515km) overleefd. Die afstand staat bekend als de Roche-limiet. Zie: Jonge leeftijd voor de maan en de aarde. Het is een van de vele bewijzen dat de maan en de aarde niet van dezelfde deeg gebakken kunnen zijn, en dat de oersoep en de big-bang thuishoren in het rijk der fabelen.”

Wetenschappelijk gezien is de maan nooit zo dicht in de buurt geweest van de aarde aangezien de getijde omstandigheden vroeger heel anders waren. Zie de link die ik eerder plaatste.

In je link over het antropisch principe staat:
“2 De snelheid van het licht: elke natuurkundige wet laat zich beschrijven als een functie van de snelheid van het licht (die nu is vastgesteld op 299.792.458 m/sec). Zelfs de geringste variatie in de lichtsnelheid zou de andere constanten wijzigen en leven onmogelijk maken.”

Wat bewijst dat het licht van verre objecten, bijv, de Grote Magelhaense wolk staat 170.000 lichtjaar bij ons vandaan, er ook echt 170.000 jaar over gedaan heeft om ons te bereiken. [Zie hier] iets over het ontstaan van de maan of de Grote Magelhaense wolk: https://www.scientias.nl/hoe-is-de-maan-eigenlijk-ontstaan/

Reply
BK

Beste Hetty,

Succesvol vind ik niet het juiste woord voor een onderzoek van anderhalve eeuw. Als ’s werelds beste computers het model nog niet kunnen door rekenen. Dat deze modellen in stand worden gehouden met dark energy en dark matter. Dat zwaartekracht eigenlijk niet toereikend is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 tekens over