Featured Image

Universele gemeenschappelijke afstamming: waarschijnlijk juist? Niet voorbijgaan aan de bezwaren

In zijn boek ‘En de aarde bracht voort’ gaat prof. dr. Gijsbert van den Brink ervan uit dat de theorie van universele gemeenschappelijke afstamming waarschijnlijk juist is. Hij gaat hierbij voorbij aan veel problemen waarmee deze theorie te kampen heeft. We kiezen hieronder negen voorbeelden. We zijn van mening dat het onverstandig is deze theorie… Universele gemeenschappelijke afstamming: waarschijnlijk juist? Niet voorbijgaan aan de bezwaren“>Read more »

Featured Image

Kuyper en de Evolutiegedachte Kuyper is helder en afwijzend over de evolutieleer

In de boeiende Amersfoortse Studie nr. 17, getiteld ‘De geologische kolom: ontstaan en achtergronden van de geologische tijdschaal’, met als ondertitel ‘Een biohistorische tijdschaal?’, merkt de auteur, ing. H. Wiegers, over Abraham Kuyper op, dat hij ‘de evolutiegedachte als hypothese (aanvaardde) en (…) haar zelfs ook voor gelovigen van het grootste belang (achtte)’ (p. 47), waarbij hij zich beroept op secundaire literatuur, nl. over wat Ilse Bulhof in haar ‘Darwins Origin of Species, betoverende wetenschap’1 terzake opmerkt (p. 45). Bulhof maakte hierbij gebruik van Kuypers gepubliceerde evolutierede van 20 october 1899, die hij uitsprak ter gelegenheid van de overdracht van het rectoraat van de Vrije Universiteit te Amsterdam. Ik meen echter, wat ik in onderstaande ook hoop aannemelijk te maken, dat Bulhofs interpretatie van Kuyper onjuist is. Tijdens mijn biologiestudie heb ik in het kader van de vervaardiging van mijn doctoraalscriptie voor het bijvak biohistorie o.a. de visie van dr. Kuyper op het evolutie-vraagstuk, zoals deze te vinden is in deze rede, bestudeerd. Op grond hiervan, en op grond van uitspraken van Kuyper over dit onderwerp in andere geschriften, ben ik het oneens met het bovengenoemde citaat aangaande Kuyper.

Featured Image

Soortsbegrip en wetsidee binnen de biologie Een filosofische kijk op de evolutiebiologie

Van cruciale betekenis binnen de evolutionistische wereldbeschouwing is de idee van macro-evolutie, d.w.z. van een in elkaar overgaan, van een transformatie van structuren, en wel in opgaande lijn van eenvoudig naar complex. Het evolutionisme vooronderstelt, dat alle levende wezens in de loop van vele miljoenen jaren uit elkaar zijn ontstaan via tussenvormen, de zgn. ‘missing links’. Het wil ten principale niet van modale- en structuurwetgrenzen weten, maar postuleert a priori continue overgangen, niet alleen tussen mens en dier, tussen dieren onderling, tussen dieren en planten, en tussen planten onderling, maar zelfs tussen anorganische en organische materie (de zgn. ‘spontane generatie’). Het reduceert de totale rijke verscheidenheid aan levensvormen die binnen de schepping aangetroffen wordt tot één enkele oerlevensvorm, die miljarden jaren geleden in de ‘oersoep’ na vele miljarden jaren van chemische evolutie zou zijn ontstaan.