We begonnen deze dag met een begrafenis, al direct na ons ontbijt. Bluey Leapey Wieske is vannacht gestorven. We begroeven hem achterin onze tuin, dicht bij de plek waar we de koe een paar maanden geleden hebben begraven. Micah vroeg me: “Pappa, als ik doodga, wilt u me dan naast Bluey begraven?”

Micah noemde hem Bluey Leapey om zijn ogen. Ze waren een soort blauw en door het knipperen van zijn oogleden bedacht Micah de naam “Leapey” erbij. Micah had Bluey’s nest gevonden, dat uit één van de hoge palmbomen bij het keukencomplex op de grond was gevallen. Bluey was met nest en al gevallen en daarna weer een stuk langs de boom omhoog geklauterd. Daar vond Micah hem, versuft, terwijl hij zich aan de boomschors vastklemde.

Twee dagen lang onderzocht Micah hoe je voor gewonde wilde babyvogeltjes moest zorgen. Hij deed alles wat hij kon om het vogeltje voedsel te geven en te redden. Maar één duidelijke instructie uit de vele bronnen die hij raadpleegde, zag Micah volledig over het hoofd: “Raak de vogel niet te veel aan.” Om de één of andere reden leek Bluey niet graag in het nestje, dat we bij elkaar hadden geraapt, te worden gezet. Hij vond het veel fijner om zich aan Micah’s borst te nestelen en klemde zich dan vast aan zijn bloesje. Ik had vast verwacht dat het vogeltje binnen enkele minuten dood zou gaan, maar het duurde twee dagen. Twee dagen waarin Micah het met fruit en vochtig gemaakt brood te eten gaf.

Micah is zeven jaar. Hij is een actief, energiek, zorgeloos en heel beweeglijk kind. Hij is ook buitengewoon gevoelig. Vanmorgen werden we wakker en hoorden zijn luide jammerkreten, toen hij Bluey’s levenloze lijfje ontdekte in het doosje met daarin het met zorg klaargemaakte nestje naast zijn bed. Het huilen van Micah ging nog door, toen we na het ontbijt naar buiten gingen en Bluey ter ruste legden in een klein holletje, dat we onder een grote boom achterin de tuin hadden gegraven.

Waarom huilde Micah zo?

Komt zijn verdriet door zijn aangeboren begrip dat de dood abnormaal is, een vijand, een vervloekt gevolg van de zonde en de Zondeval? Of is zijn verdriet abnormaal, een vijand, een vervloekt resultaat van de zonde en de Zondeval?

Dood is goed?

Er zijn mensen die in een poging om de door hen opgemerkte conflicten tussen wetenschap en geloof op te lossen, voorstellen om de Bijbel in het licht van modern wetenschappelijk onderzoek te lezen. Omdat wetenschappers claimen dat heel veel bewijslijnen wijzen op dierlijke voorouders van de mens en een evolutionaire oorsprong van alle leven, geloven sommige Christelijke wetenschappers dat de Bijbel zo moet worden gelezen, dat je eruit zou kunnen opmaken dat we in een wereld leven, waarin dierlijk en menselijk leven zich over miljoenen jaren hebben ontwikkeld. In tegenstelling tot atheïstisch evolutionisme ziet deze Christelijke versie het proces niet als het resultaat van toeval, maar meer als een mooi en complex proces, geschapen en gestuurd door God zelf tot Zijn glorie.

Er is wel een probleem. Bij deze theorie moeten dood en lijden al lang voor de komst van Adam en Eva in deze wereld bestaan hebben. (In feite maakt deze theorie het onmogelijk om zelfs maar te beweren dat de Bijbelse Adam en Eva werkelijk hebben geleefd, maar dat is een ander verhaal.)

Dit probleem wordt aan de kant geschoven door Christenen die geloven dat God zich van evolutie heeft bediend om leven op deze planeet te scheppen. Zij beweren dat als de Bijbel zegt dat de dood in de wereld kwam door de zonde van de mens, dit verwijst naar de dood van de mens. Het verwijst niet naar de dood van niet-menselijke schepselen. De wetenschap heeft de aanwezigheid van een catastrofale dood lang voor de komst van de homo sapiens (de mens) in de geschiedenis van de evolutie vastgesteld.

Volgens de evolutionaire creationisten is dat oké. Evolutie vereist miljoenen jaren van geboorte, lijden en dood om zo voortgang te kunnen vinden. Dit kan als “heel goed” worden gezien, zoals God van zijn schepping verklaarde, zo lang het tenminste niet verwijst naar de dood van de mèns. Omdat Adam en Eva’s respectievelijke “ouders” of niet-menselijke voorouders niet werkelijk menselijk waren, maar slechts mensachtig, maakt het niet uit dat zij vóór de Zondeval hebben geleden en zijn gestorven. Dit is allemaal deel van Gods glorieuze plan van (evolutionaire) schepping, waarvan Hij verklaarde dat die heel goed was (Genesis 1:31). Het is werkelijk goed en mooi dat vossen konijntjes eten. Of dat vogeltjes uit bomen vallen en doodgaan. Dat maakt alles deel uit van hoe Schepping/Evolutie werkt. Let wel, het was heel goed. En het is heel goed.

Maar waarom huilt Micah dan zo?

Als je de stelling dat de Schepping door Evolutie tot stand is gekomen volgt, denk ik dat Micahs zondige hartje in opstand komt tegen Gods goede en volmaakte scheppingswerk. Wie is Micah om vraagtekens te zetten bij wat God heel goed noemt? Dit is de manier waarop God de wereld heeft gemaakt: door lijden en dood heen is het Leven volmaakt geworden. Dat is de wijze waarop het voor de Zondeval ging en dat is de wijze waarop het na de Zondeval doorgaat.

Niet de wijze waarop het zou moeten gaan

Maar de Bijbel leert ons iets anders. De Bijbel laat me weten op welke manier ik Micah kan troosten en onderwijzen op dit belangrijke ogenblik in zijn opvoeding. We spreken samen over de heel goede schepping, waarin onze zonde dood en verwoesting als gevolgen van Gods vloek hebben ingebracht. Dit is een belangrijke leermoment om Micah te laten zien dat het loon van de zonde de dood is, niet alleen maar in de zin dat het hart van iemand die niet meer ademt stopt, maar de dood in al zijn verschrikkelijke, catastrofale, verwoestende aspecten, zoals die doorwerken op de mens, op relaties, dieren en de hele schepping. Dit vogeltje ging dood, omdat Eva een hap nam van een vrucht, waarvan God haar had gezegd dat zij daarvan niet mocht eten. Dit vogeltje ging dood, omdat wij zondaren zijn. De schepping zucht en is in barensnood en verval door ònze zonde.

Maar hier is het goede nieuws. Jezus maakt alle dingen nieuw. In de nieuwe schepping is alles goed, heel, heel goed. Er is geen dood meer. Op de nieuwe hemel en de nieuwe aarde zal Micah niet meer huilen om een dood vogeltje, omdat Jezus de dag zal doen komen, waarop de volle leven gevende en leven vernieuwende gevolgen van Jezus’ dood en opstanding het heelal eindelijk zullen bevrijden van elk laatste restje hartbrekend verdriet en ellende dat van onze Zondeval het gevolg is.

Dit artikel is met toestemming vertaald en overgenomen uit Reformed Perspective. De volledige bronvermelding luidt: Wieske, K., 2015, Of baby birds, and death before the Fall, Reformed Perspective 34 (9): 18-19 (Artikel).

LEUK ARTIKEL?
Bent u blij met dit artikel? Het onderhoud en de ontwikkeling van deze website vragen financiële offers. Zou u ons willen steunen met een maandelijkse bijdrage? Dat kan door ons donatieformulier in te vullen of een bijdrage over te schrijven naar NL53 INGB000 7655373 t.n.v. Logos Instituut. Logos Instituut is een ANBI-stichting en dat wil zeggen dat uw gift fiscaal aftrekbaar is.

Written by

Ds. K. Wieske is een Canadian Reformed (CanRC) zendeling die werkt in de kerk van Brazilië.

5 Comments

Hetty Dolman

Misschien dat Micah hieruit wellicht ook kan leren dat niet alle vogeltjes jaarlijks groot kunnen worden omdat het dan al binnen enkele jaren zwart zou zien van de vogels. Laat staan als er geen muis of rat meer zou sterven. Om over wilde zwijnen maar te zwijgen. Bovendien kunnen vogeltjes beter door hun moeder grootgebracht worden, omdat die ze kan leren wat ze nodig hebben in het leven. Zijn verdriet is een gevolg van teleurstelling zoals dat met kinderen gaat. Hij had vreselijk zijn best gedaan en gehoopt, wie weet wel gebeden dat het vogeltje het zou halen. Ik mag hopen dat de ouders hem enigszins hebben voorbereid op de dood van het vogeltje.

Biologisch gezien is leven en vruchtbaarheid onmogelijk zonder dood. Zonder de dood is de wereld dood. Zonder verdriet geen blijdschap. Micah zou niet eens bestaan hebben en zou nooit een kans hebben om in de toekomst nog een dier te redden. Heldendaden zouden niet bestaan. Zonder fouten en pech bestaat humor niet. Liefde zou nooit meer ontluiken want de bestaande mensen zouden tot in alle eeuwigheid tegen dezelfde mensen aankijken.
Wat is voor Micah erger: één keer een vogeltje verliezen of nooit meer voor een dier of voor wie dan ook te hoeven zorgen? Leven in een stilstaande wereld. Geen dood, geen kinderstemmen, geen puppy’s die spelen, geen noodzaak om te werken. Gewoon een beetje tuinieren in je blootje. Geen generaties.

Mijn visie is conform de nieuwe aarde in Jesaja waar mensen niet sterven voor het hun tijd is. Mijn ervaring is, dat als iemand zijn moeder verliest die 95 jaar is en klaar is met het leven, daar vrede mee heeft. Oud en der dagen moe.

Reply
Japie

“Zonder de dood is de wereld dood” klinkt [voor mij] wel heel erg triest hoor, je zou bijna bang worden voor het eeuwige leven. Het probleem is, denk ik, dat je een wereld waarin de dood niet voorkomt (zoals in de hemel) probeert te begrijpen vanuit het referentiekader van een wereld waarin de dood leidend is voor hoe die wereld werkt. Omdat de dood in onze wereld bestaat heb je voortplanting nodig, anders sterft het leven uit. Hieruit volgt, min of meer automatisch, dat in een wereld waarin de dood niet bestaat er geen voortplanting nodig is.

Je kunt een wereld zonder dood niet binnen de definities van onze gevallen wereld proberen te begrijpen, dat gaat mank. Dat je verdriet moet kennen om blijdschap te kunnen ervaren lijkt vanuit ons referentiekader gezien misschien logisch, maar vanuit een paradijselijk of hemels referentiekader is het waarschijnlijk geen enkel probleem, want anders zou er voor de zondeval ook geen blijdschap kunnen hebben bestaan (omdat verdriet toen nog niet bestond). Maar als Adam en Eva niet blij konden zijn en ook niet verdrietig, wat waren ze dan wel?

Volgens mij waren ze gewoon gelukkig ook al wisten ze niet wat verdriet was. Volgens mij genoten ze van Gods volmaakte schepping en hielden ze van elkaar, tuinierden (waarschijnlijk met veel plezier) in hun blootje en hadden geen nieuwe generaties nodig om gelukkig te zijn, want de volmaakte schepping had meer dan voldoende om van te genieten.

Hetty Dolman

Japie,

In de bijbel lees ik dat Adam blij was met de schepping van Eva, maar daar hield het mee op. Waar konden ze verder blij mee zijn? Met het eten van vruchten? We weten dat mensen nieuwsgierig worden geschapen en ook zeer verschillend, dus tuinieren kan niet ieders hobby zijn. Toen de verveling toesloeg kreeg de slang een kans. Vervelen is niet ieders hobby.

Een nieuwe aarde zonder kinderen en babyvogeltjes wijs ik af. Als ik 100 jaar ben neem ik liever afscheid van de wereld zoals mijn moeder en mijn oma. Conform Jesaja over een nieuwe aarde.

Reply
Japie

Ik vermoed dat God voor de eeuwigheid een heel ander plaatje voor ogen heeft dan de wereld, met al zijn ellende, waar wij nu op leven. Een eeuwigheid zonder ellende en pijn en dus ook geen andere negatieve zaken zoals verveling. Er zullen, misschien, geen nieuwe kinderen meer geboren worden, maar daar zullen vast vele andere mooie dingen tegenover staan. Gewoon een kwestie van op Hem vertrouwen, dat hij in alles zal voorzien. Als je bedenkt hoe geweldig inventief de schepping in elkaar zit, dan vertrouw ik er wel op dat Hij dat kunststukje in de nieuwe schepping nog wel een keer voor elkaar zal krijgen, maar dan zonder zondeval en alle bijkomende ellende.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 tekens over