Eiwitten zijn om veel redenen een probleem voor theorieën over spontaan ontstaan van processen. Ze gebruiken daarvoor tientallen, vaak honderden of zelfs duizenden aminozuren in een strikte volgorde, en hoewel veel verschillende reeksen de klus kunnen klaren, is dat aantal maar klein in vergelijking met het totale aantal mogelijkheden. Het spreekwoordelijke naald-in-de-hooiberg probleem, ver buiten waartoe blind toeval in staat is. Het is nog ingewikkelder, want veel eiwitten overlappen elkaar, waarbij stukken van hun genen in hetzelfde gedeelte van het DNA zitten. Dezelfde reeks mutaties zou moeten resulteren in niet één, maar twee eiwitten, waardoor het probleem nog ingewikkelder wordt. Bovendien voeren veel eiwitten meerdere functies uit. Willekeurige mutaties zouden op de een of andere manier die heel speciale eiwitten moeten geven die een dubbele functie in de cel kunnen vervullen. En ten slotte spelen veel eiwitten een cruciale rol binnen een complexe omgeving. Zonder deze eiwitten treedt er in de cel een aanzienlijke degradatie op. Een eiwit dat bij deze beschrijving past, is centrobine, en nu blijkt uit een nieuwe studie dat het nog belangrijker is dan eerder werd gedacht.

Centrobine is een enorm eiwit van bijna duizend aminozuren. Het belang ervan voor de dierlijke celdeling is al meer dan tien jaar bekend. Een belangrijke rol bij het delen van dierlijke cellen vervult het centrosoom-organel (spoellichaampje). Dit organiseert de vele microtubuli-lange buizen die deel uitmaken van het cytoskelet van de cel. Centrobine is een van de vele eiwitten die het centrosoom helpen zijn werk te doen. Tekort aan centrobine veroorzaakt “sterke desorganisatie van het microtubule-netwerk”1 en een verminderde celdeling.2

Een nieuwe studie3 toont hoe belangrijk centrobine is bij de ontwikkeling van de spermastaart. Zonder centrobine is de ontwikkeling van de staart, of flagellum, “ernstig gestoord.”. En zodra het sperma is gevormd, is centrobine belangrijk voor zijn structurele integriteit. Zoals het artikel concludeert: “Onze resultaten ondersteunen de multifunctionele aard van centrobine dat verschillende functies heeft in verschillende celtypen in Drosophila, en zij identificeren centrobine als een essentiële component voor de assemblage van C-tubulus en flagellum bij de spermatogenese van Drosophila.” Het is duidelijk dat centrobine een belangrijk eiwit is. Zonder dat eiwit zijn fundamentele functies zoals celdeling en reproductie van organismen ernstig verstoord.

Maar hoe evolueerde centrobine?

Centrobine is niet alleen een enorm groot eiwit, maar er zijn ook geen voor de hand liggende kandidaat-tussenstructuren. Het is niet zo dat we die “lange reeks gradaties in complexiteit” hebben waar Darwin op wees:

“Hoewel het geloof dat een orgaan, zo perfect als het oog, gevormd zou kunnen zijn door natuurlijke selectie, voldoende is om iemand te doen duizelen; toch wat elk orgaan betreft, als we een lange reeks gradaties in complexiteit kennen, elk gunstig voor zijn bezitter, dan is er, onder veranderende omstandigheden van het leven, geen logische onmogelijkheid in het verkrijgen van elke denkbare graad van perfectie door natuurlijke selectie.”

Helaas, in het geval van centrobine, kennen we zo’n lange reeks niet. Centrobine lijkt eigenlijk een perfect voorbeeld van precisie waarvan Darwin zei dat zijn theorie kon worden gefalsificeerd:

“Als het bewezen zou kunnen worden dat er een complex orgaan zou bestaan, dat zich onmogelijk zou kunnen hebben gevormd door talrijke, opeenvolgende, kleine modificaties, dan zou mijn theorie absoluut ineenstorten. Maar ik kan een dergelijk geval niet ontdekken.”

Darwin kon “’een dergelijk geval niet ontdekken,”’, maar hij wist nog niets over centrobine. Darwin vereiste “een lange reeks gradaties”, gevormd door “talrijke, opeenvolgende, kleine wijzigingen.” Met centrobine kan onmogelijk voldaan worden aan deze eis. Met andere woorden, de wetenschap van vandaag falsificeert evolutie. Dit is in overeenstemming met Darwins eigen woorden. Geloof stuurt de wetenschap, en daar draait het om.

Dit artikel is met toestemming vertaald en overgenomen van de website Darwin’s God. Het originele artikel is hier te vinden?

Voetnoten

  1. Centrobin regulates centrosome function in interphase cells by limiting pericentriolar matrix recruitment (https://www.tandfonline.com/doi/full/10.4161/cc.23879).
  2. Centrobin (http://jcb.rupress.org/content/171/3/437).
  3. Centrobin is essential for C-tubule assembly and flagellum development in Drosophila melanogaster spermatogenesis (http://jcb.rupress.org/content/early/2018/04/27/jcb.201801032).

LEUK ARTIKEL?
Bent u blij met dit artikel? Het onderhoud en de ontwikkeling van deze website vragen financiële offers. Zou u ons willen steunen met een maandelijkse bijdrage? Dat kan door ons donatieformulier in te vullen of een bijdrage over te schrijven naar NL53 INGB000 7655373 t.n.v. Logos Instituut. Logos Instituut is een ANBI-stichting en dat wil zeggen dat uw gift fiscaal aftrekbaar is.

Written by

Dr. C.G. Hunter heeft een Ph.D. in Biophysics and Computational Biology van de University of Illinois. Hij is momenteel adjunct professor science and religion aan Biola University.