Evolutionistische claim: “Bijgelovige Japanners eten geen Heike-krab omdat de schaal ervan een afdruk lijkt van de afbeelding van een middeleeuwse soldaat.” Door de jaren heen is er een aantal iconische voorbeelden gebruikt om mensen van de veronderstelde validiteit van de evolutie te overtuigen.1 Ondanks dat ze degelijk zijn weerlegd (sommige ook door wetenschappers die de evolutie geloven), blijven bepaalde paradepaarden van de evolutionaire ‘ideeënstal’ nog steeds staan in handboeken en andere evolutionaire presentaties.

Een wat minder bekend maar behoorlijk geraffineerd voorbeeld dat zich sinds 1952 heeft weten te handhaven in algemene evolutionistische overlevering, toen Julian Huxley (kleinzoon van Charles Darwin’s ‘bulldog’, T.H. Huxley) bovenstaande claim poneerde in een artikel publiceerde getiteld ‘Evolution’s copycats’ (Kopiisten van de evolutie). Zijn doel was een gemakkelijk te begrijpen voorbeeld van actuele natuurlijke selectie te gebruiken om het onmiskenbare aanpassingsvermogen van organismen uit te leggen. Vervolgens wilde hij dat idee extrapoleren om zo zijn publiek te overtuigen dat het ongelooflijke ontwerp van elk leven op naturalistische wijze kon worden verklaard. Het voorbeeld kwam van een eenvoudige krab, Dorippe (nu Heikea) japonica. Carl Sagan gebruikte ditzelfde voorbeeld in zijn boek uit 1980 (en tv-programma) Cosmos, dat de bekendheid ervan enorm heeft gestimuleerd en gepopulariseerd.

Griezelig schild

Deze kreeftachtigen hebben een patroon van groeven en richels op hun schild die lijken op het sombere gezicht op het masker van een samurai-krijger. Dit is waarom ze vaak ‘samurai-krabben’ worden genoemd, en daarin ligt de intrige van de illustratie. Het verhaal gaat dat in 1185 twee strijdende clans in Japan (de Genji of Minamoto, en de Heike) een grote zeeslag (Dan-no-ura) uitvochten, die eindigde in beslissende nederlaag voor de Heike. Volgens de legende leven de geesten van de krijgers voort in hun watergraf, getransformeerd in krabben die het groteske uiterlijk hebben van het gezicht van een gepantserde samurai.

Huxley’s originele artikel in het tijdschrift Life beschrijft hoe hij denkt dat deze krabben zo opvallend werden:

“De gelijkenis van Dorippe met een boze Japanse krijger is veel te specifiek en veel te gedetailleerd om toevallig te zijn: het is een specifieke aanpassing die alleen tot stand kan komen door eeuwenlange natuurlijke selectie. Die trad op omdat krabben die het beste leken op het gezicht van een krijger minder vaak werden gegeten dan de andere exemplaren.”2

Het bijschrift op een foto van een Heike-krab in het artikel van Huxley luidt:

“Bijgelovige Japanners eten geen Heike-krab omdat de schaal ervan een afdruk lijkt van de afbeelding van een middeleeuwse soldaat.”

Zijn argument was gemakkelijk te begrijpen. Als bijgelovige Japanse vissers krabben zagen met enige gelijkenis met het masker van een Samurai, gooiden zij die terug maar aten wel de krabben zonder dat masker op. Dit was gunstig voor krabben met een ‘gezicht’ en die zouden zich vermenigvuldigen, wat in de loop van de tijd resulteerde in krabben met een steeds duidelijker ‘ontworpen’ Samurai-masker. Zoals Carl Sagan in zijn Cosmos TV-serie uiteen zette:

“Hoe komt het, dat het gezicht van een krijger staat op het schild van een Japanse krab? Hoe kan dat nou? Het antwoord lijkt te zijn dat mensen dit gezicht hebben gemaakt. Als je een krab bent en je schild is gewoon, zullen de mensen je opeten, maar als het een beetje op een gezicht lijkt, gooien ze je terug en zul je in staat zijn veel leuke kleine babykrabben te krijgen die allemaal op jou lijken.”note]Sagan, C, Cosmos, episode 2: ‘Heike Crabs’; youtube.com.[/note]

Natuurlijke selectie is geen evolutie

Creationisten met een beetje kennis die dit lezen, moeten hierbij waarschijnlijk gapen. Organisaties zoals CMI hebben al jaren geleden laten zien dat natuurlijke selectie,3 hoewel die ervoor kan zorgen dat organismen zich binnen grenzen aanpassen, niet de soortveranderingen veroorzaakt waardoor deeltjes-naar-mensen kunnen evolueren. Natuurlijke selectie is een proces dat selecteert uit genetische informatie die al beschikbaar is in het DNA van een schepsel; terwijl macro-evolutie vereist dat gloednieuwe genetische informatie voor vormen, functies en kenmerken die er nog niet zijn, de novo ontstaan.4

Dus dit voorbeeld, zelfs als het waar is, zou hoe dan ook geen groot probleem zijn. Maar het heeft nog steeds invloed op niet deskundigen. Het wordt gebruikt om evolutionisten te helpen bij de misleiding dat, omdat dit voorbeeld van schijnbaar ontwerp kan worden veroorzaakt door selectie, het geloof in God niet nodig is om welk zogenaamd ontwerp in de natuur dan ook te verklaren. Ontwerp is een illusie die wordt veroorzaakt door tijd, toeval en omstandigheid. Huxley maakte zijn punt door het krabvoorbeeld naar vele andere door te trekken, met het vermelden van:
“…er zijn tal van andere even verrassende voorbeelden van dieren en/of planten die een beschermende gelijkenis vertonen met andere dieren of planten of levenloze objecten.”5

Natuurlijk is dit gewoon een misleidende debattactiek. Je gaat uit van een voorbeeld waarvan je beweert dat het is waargenomen en dat dit daardoor ‘bekend’ is bij verschillende andere voorbeelden waar dit zou zijn gebeurd (die echter helemaal niet werden waargenomen, maar waarvan evolutionisten veronderstellen dat ze op die manier gebeurden).

De mens-krab mythe

Maar hoe dan ook, zoals evolutionist Joel W. Martin in 1993 zei over dit krabvoorbeeld: “Interessant om te lezen, maar het is niet waar.”6 Martin kan het weten. Hij is Associate Curator van Invertebrate Zoology (conservator ongewervelde dieren) in het Natural History Museum, Los Angeles, en zijn onderzoekscentra richten zich op de levensgeschiedenissen van decapode en branchiopode kreeftachtigen. Hoewel zijn artikel nog steeds een eerbetoon is aan de evolutie, weerlegt hij zorgvuldig de belangrijkste elementen van dit krabverhaal (dat hij een mythe noemt). Voor beginners: “…het lijkt waarschijnlijk dat de man-krab legende er zelfs eerder was dan de datum van de slag om Dan-no-ura, en pas later werd aangepast aan die gebeurtenissen…”

Wat nog belangrijker is, hij wijst op gezonde anatomische redenen voor deze kenmerken:

“De groeven zijn externe indicaties van ondersteunende richels, apodemen genoemd, in het pantser van de krab, die dienen als locaties voor het aanhechten van spieren. Verhoogde gebieden tussen deze groeven zorgen voor meer inwendige ruimte, zodat de verschillende delen van de ingewanden van de krab – maag, lever, hart, kieuwen, enz. – uitwendig worden gereflecteerd.”

Niet verrassend, en dan:

“…deze ribbels en groeven komen voor in bijna alle leden van de krabfamilie Dorippidae, of ze nu in de buurt van Japan wonen of niet.”

Martin wijst er zelfs op dat sommige van deze krabben van het dorippid-type bekend zijn van fossielen die, wat evolutionisten zouden moeten toegeven, gedateerd zijn vóór de Samurai kaste oorlog. En dan, wat hij “meest vernietigend voor de mythe” noemt:

“…de vissers die vanuit de Japanse Zee leven, eten geen van deze krabben. Of ze nu lijken op een samurai, een menselijk gezicht hebben of alleen een krab zijn, is een betwistbaar punt; maar alles wordt teruggegooid. Dorippe japonica, bereikt een maximale grootte van slechts 31 mm gemeten over de breedte van het rugschild, en is de moeite helemaal niet waard om uit de netten te halen, laat staan uit te sorteren om te zien welke op een gezicht lijken en welke niet.”

Met een dergelijke grondige weerlegging van alle aspecten van de mythe is het voor elke eerlijke, objectieve beoordeling duidelijk dat de gelijkenis van de patronen bij de krab met het masker, grotendeels of geheel toevallig is.

Hoe zit het met de zelfverzekerde beweringen van deze beroemde evolutionisten dat zulke verschillende kenmerken ‘alleen maar konden ontstaan’ op de manier zoals die zij beschreven? Ze zijn alleen maar te zien als beweringen, zelfverzekerde verhalen, die niet in het minst worden ondersteund door feiten. De feiten hebben ze juist overtuigend weerlegd.

Pas op wat je als waarheid accepteert

Het is gemakkelijk te zien hoe dit voorbeeld van ‘evolutie in actie’ zo populair kon worden. Het is logisch, er is een interessant verhaal bij met historische details erin, waardoor het een vleugje waarheid krijgt. Maar het is een verzinsel (afgezien van de historische details over de strijd tussen de twee clans). En toch heeft CMI meegemaakt dat sceptici het in openbare presentaties als wetenschappelijk ‘bewijs’ van de evolutie brachten en het tot reden maakten om de God van de Bijbel te ontkennen.

Waarom werd deze evolutionaire verhaal niet eerder aan de kaak gesteld? Misschien komt het omdat Huxley als ‘eminente bioloog’ aan zijn lezers werd voorgesteld en iedereen aannam dat hij zijn bronnen wel zou controleren en niet als wetenschapper ‘verhaaltjes’ zou gaan. (Net als de van advocaat in geoloog veranderde Sir Charles Lyell niet ondervraagd werd over zijn dubieuze beweringen, bijvoorbeeld over de ouderdom van Niagarawaterval, omdat hij een Britse ‘gentleman’ was.7)

Opnieuw is een icoon van evolutie naar de vuilnisbelt verwezen, maar toch het blijft nog steeds zijn kop opsteken. Helaas zal dit waarschijnlijk nog vele jaren gebeuren, voortgestuwd door een ideologie die het bestaan van God wil ontkennen en Hem de eer voor de schepping te ontzeggen.

Dit artikel is met toestemming overgenomen uit Creation Magazine. De volledige bronvermelding luidt: Smith, C., 2017, The Samurai Crab. Myth-information about natural selection, Creation 39 (4): 14-16 (Artikel).

Voetnoten

  1. Op de website creation.com (en ook logos.nl) kun je verschillende voorbeelden vinden en ook lezen hoe deze beweringen ontkracht worden: Peper-en-zout-vlinder, vermeende evolutie van paarden, rudimentaire organen (vooral de appendix), junk DNA, 98% DNA overeenkomst tussen chimpansee en mens, Haeckels embryo’s, en meer.
  2. Huxley, J.S., Evolution’s copycats, Life, pp. 67–76, 30 Juni 1952.
  3. Ondanks dat hierbij sprake is van menselijk keuzes, dit is niet hetzelfde als kunstmatige selectie waarmee fokkers veranderingen proberen door te voeren – wat overeenkomt met natuurlijke selectie.
  4. Het is aparte discussie of mutaties benodigde nieuwe informatie kunnen laten ontstaan. Zie ook creation.com/beetle.
  5. Huxley, zie noot 3, p. 70
  6. Martin, J.W., The Samurai Crab, Terra 31(4):30–34, 1993; alle andere citaten van Martin komen uit dit artikel.
  7. Pierce, L., Niagara Falls and the Bible; creation.com/niagara.

LEUK ARTIKEL?
Bent u blij met dit artikel? Het onderhoud en de ontwikkeling van deze website vragen financiële offers. Zou u ons willen steunen met een maandelijkse bijdrage? Dat kan door ons donatieformulier in te vullen of een bijdrage over te schrijven naar NL53 INGB000 7655373 t.n.v. Logos Instituut. Logos Instituut is een ANBI-stichting en dat wil zeggen dat uw gift fiscaal aftrekbaar is.

Written by en

Evolutionistische claim: “Bijgelovige Japanners eten geen Heike-krab omdat de schaal ervan een afdruk lijkt van de afbeelding van een middeleeuwse soldaat.” Door de jaren heen is er een aantal iconische voorbeelden gebruikt om mensen van de veronderstelde validiteit van de evolutie te overtuigen. Ondanks dat ze degelijk zijn weerlegd (sommige ook door wetenschappers die de evolutie geloven),

...
Read more