Een nieuw onderzoek1 van Michael Harms’ laboratorium aan de Universiteit van Oregon toont aan dat potentiële aminozuursubstituties in eiwitsequenties sterk gekoppeld zijn. Dat wil zeggen, als één residu muteert naar een nieuw aminozuur, beïnvloedt de wisseling de andere mogelijke substituties – ze hebben nu een andere impact op de tertiaire structuur van het eiwit. Zoals het artikel uitlegt:

Eiwitten bestaan als ensembles van vergelijkbare structuren. Het effect van een mutatie hangt af van de relatieve waarschijnlijkheden van structuren in het ensemble, die op hun beurt afhankelijk zijn van de exacte aminozuurvolgorde in het eiwit. Accumulerende substituties veranderen de relatieve waarschijnlijkheden van structuren, waardoor de effecten van toekomstige mutaties veranderen. Dit manifesteert zich als een subtiele maar doordringende epistasie van hoge orde. Onzekerheid in het effect van elke mutatie accumuleert en ondermijnt de voorspelling. Omdat structurele ensembles een onvermijdelijk kenmerk van eiwitten zijn, is dit waarschijnlijk universeel.

Deze koppeling leidt tot een “grote onvoorspelbaarheid in de evolutie” en de auteurs concluderen dat “gedetailleerde evolutionaire voorspellingen niet mogelijk zijn gezien de chemie van macromoleculen.”

Deze bevinding lijkt te bevestigen wat veel evolutionisten decennialang hebben gezegd – dat evolutie een toevallig, niet wetmatig proces is:

Deze [macro] evolutionaire gebeurtenissen zijn uniek, onherhaalbaar en onomkeerbaar. – Theodosius Dobzhansky, 1957.

Wetten en experimenten zijn ongeschikte technieken voor het verklaren van evolutionaire gebeurtenissen en processen. – Ernst Mayr

Wat de wetenschap nodig heeft, zijn “plausibele scenario’s voor een volledig materieel universum, zelfs als die scenario’s momenteel niet getest kunnen worden.” – Victor Stenger, 2004

Elk opnieuw afdraaien van de band zou de evolutie naar beneden leiden in een pad dat radicaal verschilt van de daadwerkelijk genomen weg. – Stephen Jay Gould

Dit alles is in directe tegenspraak met de wetenschap, die onmiskenbare patronen in de biologie onthult en die steeds maar weer werden bevestigd. Uit de allesdoordringende gevallen van convergenties, repetities en allerlei andere “…ties”, tot de niet-adaptieve patronen die door Michael Denton zijn besproken, is het biologisch allesbehalve lukraak of willekeurig. Het is duidelijk dat dezelfde oplossing, om welke reden dan ook, herhaaldelijk wordt gebruikt in een breed scala van soorten, in verschillende patronen.

Dit is een duidelijke falsificatie van een jarenlange evolutionaire verwachting, en die een breed gedragen consensus bij experts had. Maar er is nog een ander probleem met deze eiwitbevindingen. Naast het bevestigen van de complexiteit en koppeling van eiwitvouwing, lijken de bevindingen ook te bevestigen wat theoretische en experimentele studies al jaren laten zien, dat het fitnesslandschap van macromoleculen in het algemeen, en eiwitten in het bijzonder, robuust is. Het probleem van eiwit evolutie is om verschillende redenen lastig. Ten eerste neemt de werking van een eiwit snel af met slechts een paar mutaties. Een eiwit verliest heel snel zijn functie als je afwijkt van de oorspronkelijke sequentie.

Ten tweede zitten willekeurige of startsequenties vast in een vlak en ruig fitnesslandschap. Het lijkt beslist niet op een soort soepel en geleidelijk groeiend fitnesslandschap dat de enorme taak van evolutie zou helpen om uit te zoeken hoe eiwitten kunnen evolueren. Deze problemen worden alleen maar groter, en deze nieuwe bevinding is een goed voorbeeld van die trend.

Geloof stuurt de wetenschap, en daar draait het om.

Dit artikel is met toestemming overgenomen van de website Darwin’s God. Het originele artikel is hier te vinden.

Voetnoten

  1. http://www.pnas.org/content/early/2017/10/20/1711927114.

LEUK ARTIKEL?
Bent u blij met dit artikel? Het onderhoud en de ontwikkeling van deze website vragen financiële offers. Zou u ons willen steunen met een maandelijkse bijdrage? Dat kan door ons donatieformulier in te vullen of een bijdrage over te schrijven naar NL53 INGB000 7655373 t.n.v. Logos Instituut. Logos Instituut is een ANBI-stichting en dat wil zeggen dat uw gift fiscaal aftrekbaar is.

Written by

Dr. C.G. Hunter heeft een Ph.D. in Biophysics and Computational Biology van de University of Illinois. Hij is momenteel adjunct professor science and religion aan Biola University.