Haaien. Van de vandaag levende dieren zijn er maar weinig die meer angst en ontzag opwekken dan deze woeste zeeroofdieren, glijdend door de oceaan met hun krachtige lichamen, zwarte ogen en rijen vlijmscherpe tanden.

Wanneer de meeste mensen, vooral die in Australië, denken aan haaien, denken ze aan de angstaanjagende grote witte haai. Deze haai heeft een gevreesde reputatie en niet alleen vanwege sensationele Hollywood-films zoals Jaws en, meer recent, Deep Blue Sea. Tragisch genoeg hoort men elk jaar over dodelijke aanvallen van haaien op mensen, vaak in de wateren bij populaire stranden. Telkens wanneer zo’n schokkende gebeurtenis zich voordoet, leeft de discussie op of de witte haaien – die zich in het algemeen voeden met zeehonden, schildpadden en grote vissen – gericht op mensen zijn gaan jagen, of dat die mensen toevallig op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren.

De hondshaai (Scyliorhinus canicula) leeft in de Noordzee, maar is niet gevaarlijk voor mensen.

Maar naast de witte haai zijn er veel andere soorten – ongeveer zo’n 250 soorten – waarvan slechts 27 betrokken zijn bij aanvallen op mensen of boten. Opmerkelijk is dat de huidige grootste haaien relatief onschadelijk zijn voor de mens. De reuzenhaai en de walvishaai, die respectievelijk 12 en 18 m lang worden, eten slechts minuscuul plankton en scholen met kleine vissen.1 Bijna alle andere haaien jagen op kleinere haaien, vissen, inktvissen, octopussen en schaaldieren. Haaien zijn er in allerlei soorten en maten, van de bizar ogende hamerhaai, met ogen aan beide uiteinden van een dubbel hamervormig hoofd, tot de engelhaai, die straalachtige ‘vleugels’ heeft.

Alle haaien hebben ongelooflijke eigenschappen, passend bij hun dieet en omgeving. De soorten die voedsel zoeken direct onder het wateroppervlak, zoals de makreelhaaien en de voshaaien, zijn prachtig gestroomlijnd en krachtige zwemmers, waardoor ze snelle tonijn en marlijn kunnen vangen. Soorten die zich voeden met bodemleven, zoals de bovengenoemde walvishaai, zijn stevig, stomp en trager, terwijl schelpdiereters grove tanden hebben, die als stenen de schelpen plat drukken.2

Haaien behoren tot de kraakbeenachtige oceaanvissen (klasse Chondrichthyes); dat wil zeggen, deze vissen hebben een skelet van kraakbeen, in plaats van gewoon been, en ze hebben tandachtige schubben (dentikels) op hun huid. In de huidige gevallen wereld, vervullen de meeste haaien een waardevolle functie in de ‘levensketen’ van de oceaan als aaseters en/of toppredatoren. De walvishaai, hoewel veel groter (tot 18 m lengte) dan een Grote Witte, is geen bedreiging voor mensen, zeehonden, enz. want hij leeft voornamelijk van plankton. Het geeft ons een glimp van hoe een wereld er voor de zondeval uit zou kunnen zien.

Bij de meeste soorten komen de jongen uit het ei binnen in het lichaam van de moeder en worden levend geboren.3 Haaien hebben aan elke kant vijf tot zeven kieuwspleten en de meeste hebben een opening achter elk oog, een luchtgat, dat ook als kieuw fungeert.

Haaien, als ongelooflijk efficiënte roofdieren, kunnen prooien en soortgenoten lokaliseren, maar het nog beperkte onderzoek bij levende haaien heeft hun methoden om dit te doen nog ‘onvoldoende begrepen.’ Hoewel ze met hun ogen bewegende objecten kunnen onderscheiden, gebruiken ze voornamelijk hun zeer scherpe reukzin om voedsel te vinden. Zo kunnen ze bloed in het water detecteren, minder dan één deeltje per miljoen.4

Een ontbindend karkas van een reuzenhaai op een strand van Nieuw Zeeland. Het unieke wijze van ontbinding van dergelijke karkassen geeft het karkas vaak een kleine ‘kop’ en een smalle ‘nek.’ Daarmee ontstaat een ‘plesiosaurus-achtige’ indruk die verschillende creationisten heeft misleid, evenals evolutionistische cryptozoölogen. Bron hiervoor: Jerlström P., Live plesiosaurs: weighing the evidence, J. Creation 12(3)339–346, 1998; Letting rotting sharks lie: further evidence for shark identity of the Zuiyo–maru carcass, J. Creation 13(2):83–87, 1999.

Haaientanden zijn in rijen gerangschikt in de bek, maar zijn niet stevig aan de kaken bevestigd. In plaats daarvan zijn ze ingebed in een vezelig membraan dat over de kaken ligt. Wanneer een tand breekt, versleten of verloren raakt, wordt hij vervangen door een ander die opschuift uit de rij erachter.

Deze zeedieren zijn ook perfect ontworpen om te leven in hun zoutwateromgeving. De meeste mariene gewervelde dieren hebben lagere concentraties zouten en andere chemicaliën in hun bloed dan zeewater. Daardoor is er een voortdurend probleem van waterverlies naar het milieu, omdat water de neiging heeft om van lage naar hoge zoutconcentratiegebieden (via membranen) te gaan – een proces dat osmose wordt genoemd. Maar haaien, net als andere kraakbeenvissen, kunnen het meeste van hun stikstofhoudende afvalproducten absorberen en opslaan in hun weefsels en bloed. Dit proces wordt ‘ureumretentie’ genoemd en zorgt ervoor dat de concentratie in het lichaam groter is dan die van het omringende zeewater en dat water het lichaam ingezogen wordt zonder kostbare energie van de haai te verbruiken.5

Wetenschappers zeggen dat ‘de evolutionaire oorsprong’ van de haai ‘obscuur’ is, maar stellen met ‘autoriteit’ vast, dat die geologisch teruggaat naar het Devoon (vermoedelijk 408 tot 360 miljoen jaar geleden). Haaien worden als groep vaak aangeduid als ‘levende fossielen’; omdat het erop lijkt dat ze niet veel anders zijn dan de haaien die ooit, zogenaamd 100 miljoen jaar geleden, in de zeeën zwommen.6 The New Encyclopaedia Britannica zegt dat ‘moderne haaien’ verschenen in de vroege-Jura-periode [verondersteld 100 miljoen jaar geleden] en ‘in het algemeen, heeft evolutie de haaienmorfologie zeer weinig aangepast, dan alleen ter verbetering van hun voedings- en zwemmechanismen’.7

Uitspraken over de evolutie van haaien zijn grotendeels gebaseerd op aannames die zijn gedaan door het bestuderen van gefossiliseerde haaientanden. Andere vormen van haaienfossielen zijn er bijna niet, omdat kraakbeenachtige resten niet zo fossiliseren als botten. Haaientanden zijn echter bedekt met hard glazuur en fossiliseren goed, en van wat gevonden is in het fossielenbestand, verschilden ‘oude’ kraakbeenachtige vissen weinig van die van vandaag.8

Enorme kaken van megalodon, waarschijnlijk de grootste haai ooit in onze oceanen. Omdat kraakbeenachtige skeletten niet gemakkelijk fossiliseren, zijn de belangrijkste aanwijzingen voor het bestaan van deze soort afkomstig van tanden en een paar wervels.

In feite hebben evolutionisten geen idee hoe haaien ‘evolueerden’, hetzij in hun eigen klasse, hetzij in het bredere kader van mariene evolutie. Ze zeggen dat beenvissen en kraakbeenvissen onafhankelijk evolueerden, ‘hoewel de evolutielijnen nog moeten worden ontdekt’.9

Wat het fossielenverslag aantoont, is dat er ooit enorme haaien in onze oceanen leefden. De grootste bekende vleesetende vis die in de zee heeft geleefd, is de Carcharodon megalodon. Op basis van de ontdekking van enorme fossiele tanden, geloven wetenschappers dat de megalodon (gigantische tand) een enorme haai was die tot 17 m of langer heeft kunnen zijn (bijna tweemaal zo lang als een grote witte haai). Deze gigantische tanden zijn wel 17 cm lang, zo groot als iemands hand. Recent onderzoek heeft gesuggereerd dat hun overeenkomst met de tanden van de witte haai oppervlakkiger zou kunnen zijn dan eerder werd gedacht, en dat de twee soorten aanzienlijk zouden kunnen verschillen in hun aanvalsgedrag.10

Dit schepsel wordt over het algemeen een ‘prehistorisch’ familielid van de grote witte haai genoemd en veronderstellingen over het uiterlijk ervan zijn gebaseerd op deze overeenkomst. Hoewel het naar verluidt tussen 25 miljoen en 1,6 miljoen jaar geleden leefde, beschrijven wetenschappers het dikwijls als een ‘moderne’ haai.11

Vito Bertucci, een duiker die naar verluidt twintig jaar besteedde om een volledige set megalodontanden (182 tanden) te verkrijgen, heeft, wat beschouwd wordt als de grootste kaak van de oceaan, gereconstrueerd.12 Men gelooft dat deze kaken geopend 1,8 meter en breed 2,1 meter konden zijn.

Haaien kunnen in het verleden over het algemeen groter geweest zijn, zoals veel andere soorten schepsels, volgens het fossielenbestand. Er is niets aan de tanden van de megalodon dat aantoont dat het om iets anders gaat dan een haai, zelfs als gedacht wordt dat die er meer dan 20 miljoen jaar geleden leefde. Het fossielenbestand is duidelijk in overeenstemming met het feit dat haaien altijd haaien zijn geweest en niet zijn geëvolueerd uit niet-haaien.

Dit artikel is met toestemming vertaald en overgenomen uit Creation Magazine. De volledige bronvermelding luidt: Weston, P., 2001, Sharks: denizens of the deep, Creation 23 (2): 46-50 (Artikel).

Voetnoten

  1. The New Encyclopaedia Britannica 19:209, 15th ed., 1992.
  2. The New Encyclopaedia Britannica 10:702, 1992.
  3. The New Encyclopaedia Britannica 10:702, 1992.
  4. The New Encyclopaedia Britannica 10:702, 1992.
  5. The New Encyclopaedia Britannica 19:209, 15th ed., 1992.
  6. The New Encyclopaedia Britannica 10:702, 1992.
  7. The New Encyclopaedia Britannica 19:211, 15th ed., 1992.
  8. Sharks and Rays: fish with no ancestors, Creation 14(3):50, 1992.
  9. The New Encyclopaedia Britannica 19:212, 15th ed., 1992.
  10. The relatively stronger megalodon teeth were better able to crush prey. Hells teeth, New Scientist 162(2190):32–35, 1998.
  11. Megalodon Shark Print–Out—Enchanged Learning.com, Megaldon Shark, enchantedlearning.com, 18 October 2000.
  12. Sharks‘Teeth.com, World’s largest fossil shark, sharksteeth.com, 18 October 2000. https://creation.com/sharks-denizens-of-the-deep.

LEUK ARTIKEL?
Bent u blij met dit artikel? Het onderhoud en de ontwikkeling van deze website vragen financiële offers. Zou u ons willen steunen met een maandelijkse bijdrage? Dat kan door ons donatieformulier in te vullen of een bijdrage over te schrijven naar NL53 INGB000 7655373 t.n.v. Logos Instituut. Logos Instituut is een ANBI-stichting en dat wil zeggen dat uw gift fiscaal aftrekbaar is.

Written by en

Haaien. Van de vandaag levende dieren zijn er maar weinig die meer angst en ontzag opwekken dan deze woeste zeeroofdieren, glijdend door de oceaan met hun krachtige lichamen, zwarte ogen en rijen vlijmscherpe tanden.

Wanneer de meeste mensen, vooral die in Australië, denken aan haaien,

...
Read more