Vorige week stond Schreeuw van Leven met een stand op de Huishoudbeurs. De verhalen van bezoekers maken duidelijk dat abortus niet zonder gevolgen blijft, schrijft Kees van Helden.

Nederland moet ervan overtuigd worden dat abortus een onschuldige en veilige ingreep zonder gevolgen is. De overheid en de media zijn met man en macht bezig om dat er bij iedereen in te hameren. Minister Schippers (VVD) stelt in een Kamerbrief dat abortus geen schadelijke gevolgen heeft voor de psychische gezondheid van de vrouw. Minister Ploumen (PvdA) richtte zelfs een speciaal abortusfonds op om veilige abortussen wereldwijd te promoten, omdat president Trump daarvoor de geldkraan dichtdraaide. De NOS laat in de verslaglegging hierover alleen een vrouw aan het woord die positief is over haar abortus.

tiener_zwanger.sol

Afgelopen week vond de Huishoudbeurs in combinatie met de Negen Maanden Beurs plaats in Amsterdam. De bezoekers van deze beurs vormen een afspiegeling van de Nederlandse samenleving. Vanuit allerlei achtergrond trekken de bezoekers hier naartoe: kerkelijk en onkerkelijk. Uitgezonderd de zondag was de stichting Schreeuw om Leven er elke dag met acht personen aanwezig. Aan de hand van een enquête werden er gesprekken gevoerd met de bezoekers. De kennis over abortus werd gepeild met vragen zoals: „Wanneer begint het hartje te kloppen?” en „Tot wanneer mag je in Nederland een abortus doen?” Opmerkelijk was dat driekwart van de ondervraagden twaalf weken noemde als abortustermijn en slechts weinigen wisten dat eenentwintig dagen na de bevruchting de hartslag begint. Ook werd de vraag gesteld of men iemand kende met een abortuservaring. Het was vooral deze vraag die veel losmaakte onder de bezoekers.

Ik denk aan de twee jonge vrouwen die staan te kijken bij de modellen van de ontwikkeling van een kind gedurende de zwangerschap. Ze vertellen dat hun vriendin van negentien nu zes maanden zwanger is, maar eerder al een abortus heeft gehad. Haar vriend had haar daartoe gedwongen: de keuze was tussen het kind en hem. Ze koos destijds voor haar relatie. Nu is ze weer zwanger en de vriend stelde haar opnieuw voor dezelfde keus. Deze keer koos ze voor haar kindje. Gelijk is haar vriend uit beeld. Maar van de zwangerschap kan ze niet genieten, en ook voelt ze zich schuldig ten opzichte van haar eerste kindje. Haar studie heeft ze afgebroken en spulletjes worden bij elkaar gesprokkeld. We vertellen de zussen dat we kunnen helpen met het inrichten van de babykamer met tweedehands spullen en adviseren om contact op te nemen voor begeleiding en verwerking. Ontroerd verlaten ze de stand.

Een collega zit tijdens de lunch alleen aan een tafeltje als een moeder en dochter vragen of ze erbij mogen komen zitten. Een gesprek ontstaat en de moeder vertelt dat ze atheïst is én tegen abortus. Ze verbleef als student een tijdje in het buitenland en raakte ondanks pilgebruik toch zwanger. In een abortuscentrum daar werd eerst een echo gemaakt en die lieten ze haar zien. Het bleek dat ze al elf weken zwanger was en ze zag armpjes en beentjes. De aborteur vroeg haar op de behandeltafel plaats te nemen voor de abortus, maar ze zei: „Nee, dat doe ik niet. Ik kan toch niet mijn eigen kind vermoorden.” Wijzend op haar dochter van veertien zegt ze: „Kijk, hier zit ze.” Een vrouw van 53 jaar vertelt dat ze dertig jaar geleden een abortus heeft gehad, nu twee kinderen heeft maar er altijd drie telt. Ze mist haar kindje en heeft spijt. Een andere vrouw vertelt over haar twintigwekenecho. Haar kindje was zwaar gehandicapt, zo werd haar verteld. Haar werd dringend een abortus geadviseerd. Ze deed het niet en na negen maanden werd er een kerngezond kindje geboren.

Aangrijpende verhalen van spijt, pijn, schuld, dwang en verdriet. Wat had ik graag minister Ploumen een dag op onze stand gehad, zodat ze zelf had kunnen horen dat veilige abortussen niet bestaan. Dat er altijd een mens sterft en dat vele vrouwen beschadigd worden. Wat had ik graag minister Schippers een dag op de stand gehad, zodat ze zelf met de vrouwen had kunnen spreken over de littekens van een abortus. Wat had ik graag de NOS een dag op de stand gehad, om te laten ervaren dat bijna niemand blij was met een abortus. En dat niet alleen christenen tegen abortus zijn, maar dat ook veel atheïsten abortus afwijzen. Het wordt tijd dat de kennis over abortus eerlijk wordt gedeeld, dat de waarheid wordt verteld en dat er oog komt voor de nood achter de vraag naar een abortus.

Dit artikel is met toestemming van de auteur overgenomen uit het Reformatorisch Dagblad. De volledige bronvermelding luidt: Helden, K. van, 2017, Kennis over abortus oneerlijk verdeeld, Reformatorisch Dagblad Puntkomma 46 (283): 7.

LEUK ARTIKEL?
Bent u blij met dit artikel? Het onderhoud en de ontwikkeling van deze website vragen financiële offers. Zou u ons willen steunen met een maandelijkse bijdrage? Dat kan door ons donatieformulier in te vullen of een bijdrage over te schrijven naar NL53 INGB000 7655373 t.n.v. Logos Instituut. Logos Instituut is een ANBI-stichting en dat wil zeggen dat uw gift fiscaal aftrekbaar is.

6 Comments

HARMEN

Als elke zaadcel in leven moet blijven zal de wereld bevolking exploderen. Hoe erg ook in al die oorlogen al die gesneuvelde mensen. Stel voor die waren uit de laatste oorlogen allemaal blijven leven. Niemand gaat nog dood, aan ziekte of wat dan ook. Waar gaan we dan al het voedsel vandaan halen om ons in leven te houden.
Toen [men] in de jaren 60 op school zat waren er 4 miljard mensen, nu zijn we de 6 miljard al gepasseerd. In 40 jaar. Over 40 jaar zijn we met 10 miljard of meer. In de Randstad wonen nu 10 miljoen mensen dat word dan 15 miljoen en in Nederland 26 miljoen.

Reply
Hetty Dolman

“Wat had ik graag minister Ploumen een dag op onze stand gehad, zodat ze zelf had kunnen horen dat veilige abortussen niet bestaan”

Ik denk toch echt dat een abortus provocatus veiliger plaatsvindt in een ziekenhuis, met een kundig arts, dan in een achteraf kamertje met een breinaald. En dat is wat er gebeurt als abortus illegaal wordt. Een spontane abortus vindt vele dagelijks plaats. Mensen die zielsgraag een kindje willen en jaarlijks of vaker een miskraam (abortus) moeten meemaken. De natuur is zo.

Reply
Jaap Vee

Abortus begint ‘tussen de oren’! Als mensen meer respect voor elkaar zouden hebben, vooral voor vrouwen en meisjes, en we seksualiteit praktiseren binnen het huwelijk zouden er heel veel minder ongewenste zwangerschappen zijn. Respect voor elkaar, respect in relaties en respect voor het leven dat door de Here God bedoeld is als een geschenk, is een zegen voor de mensheid. Mijn gebed is dat we dit allen zullen gaan inzien.

Reply
peter b

Goed gezien, Jaap! Vorig week nog een docu gezien over jonge jongens, die volkomen afgestompd door Internetporno het ook in het echt willen doen. Het verschil tussen sex en liefde was hun onbekend. In hun ogen waren meisjes lustobjecten om te nemen. Ze zijn het slachtoffer van drie generaties verhalen over apen, [verhalen] van Darwin.

Reply
Hetty Dolman

Abortus provocatus is historisch gezien niet erg nieuw. De oude Egyptenaren en Chinezen hielden zich er al mee bezig. Lang voor Darwin was het voor wanhopige meisjes en vrouwen al hot item om hun foetus af te laten drijven als hun leven verwoest zou worden door de geboorte van een ongewenst kind. Verstoten, geminacht. Met name in de historie was het nog belangrijker voor een vrouw om het kind niet te krijgen. De tendens nu vindt ik soms wel een vorm van helaas, maar we moeten niet terug naar de achterafkamertjes met de breinaalden of brouwseltjes. Wel moeten we geboren, levende kinderen beschermen tegen de hongerdood en huiselijk geweld.

Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 tekens over