De afstamming van de mensen uit aapachtige voorouders is nog altijd niet bewezen. Van de fantasievol getekende tussenvormen (aap wordt tot rechtop lopende mens), die ons in de media steeds weer gepresenteerd worden, werd tot op de dag van vandaag geen enkel onomstreden exemplaar gevonden. De beroemde oermens, waarvan reeds talrijke exemplaren zijn opgegraven, is de Neanderthaler. De Neanderthaler was echter geenszins primitief. Juist integendeel. Hij had gemiddeld een grotere hersencapaciteit dan de moderne mens. Hoewel het omstreden is, of en hoe de moderne mens met de Neanderthaler verwant zou kunnen zijn, toch lijkt opgehelderd te zijn, dat hij als schakel tussen aap en mens definitief niet in aanmerking komt. De tegenwoordig algemeen erkende hypothese is, dat de Neanderthaler, de chimpansee en ook de moderne mens gemeenschappelijke voorouders hebben. Van deze hypothetische voorouders ontbreekt nog altijd elk spoor. Ook de Australopithecinen schijnen niet in aanmerking te komen.

De uitgestorven mensenaapsoort Australopithecus en enkele vergelijkbare soorten (als “Australopithecinen” samengevat) worden volgens de evolutietheorie als mogelijke voorouders van de mensen overwogen. Al deze soorten bezitten echter kentekenen, die niet bij een overgangsvorm passen. Dit geldt ook voor de pas kort geleden ontdekte soorten Orrorin, Kenyanthropus en Sahelanthropus.

Het is niet mogelijk de bekende fossielen correct in te delen in een onbetwiste reeks tot aan de mens. Bij elke soort komen kenmerken voor, die de huidige stamboom voorstellingen weerspreken. De Australopithecinen laten zich noch als schakel tussen aapachtige soorten en de Neanderthaler noch als voorouders van de moderne mens indelen.1

Conclusie

Het is niet voldoende, aparte kentekenen te benadrukken, die voor een schakel van Australopithecus (of andere soorten) tussen mensapen en mensen pleiten. Veeleer is het totale kenmerken spectrum van belang. Want bij de hypothetische macro-evolutie moeten niet afzonderlijke eigenschappen, maar hele soorten zich ontwikkelen. Wil een verklaring tot overgangsvorm geloofwaardig zijn, dan moet het kenmerken spectrum als geheel op z’n minst ongeveer bij een schakel passen. Bij Australopithecus is dat beslist niet het geval.

Op basis van het totale unieke kenmerken spectrum kunnen de Australopithecinen als zelfstandig uitgestorven basissoort, die niet in een afstammingsrelatie met de mens staat, worden beschouwd.

Ramapithecus, die eens als de eerste mensachtige en vroegere voorouder van de mens behandeld werd, tekent zich tegenwoordig eerder af als familie van de Aziatische mensaap orang-oetan.2

Voetnoten

  1. Sigrid Hartwig-Scherer, 18.06.2007, http://www.genesisnet.info/?Sprache=de&Artikel=43622&l=1
  2. Sigrid Hartwig-Scherer, Ramapithecus, Vorfahr des Menschen?, Zeitjournal-Verlag, 1989, p. 47

LEUK ARTIKEL?
Bent u blij met dit artikel? Het onderhoud en de ontwikkeling van deze website vragen financiële offers. Zou u ons willen steunen met een maandelijkse bijdrage? Dat kan door ons donatieformulier in te vullen of een bijdrage over te schrijven naar NL53 INGB000 7655373 t.n.v. Logos Instituut. Logos Instituut is een ANBI-stichting en dat wil zeggen dat uw gift fiscaal aftrekbaar is.

95 Stellingen

Written by

Weliswaar zijn sinds de eerste uitgave van Charles Darwins boek "Het ontstaan van soorten" op 24 november 1859 ontelbare feiten bekend geworden, die heel duidelijk tegen de evolutietheorie spreken, maar het geloof in evolutie, oerknal en een vele miljoenen jaren oude aarde heeft zich diep in het bewustzijn van de moderne maatschappij ingenesteld. Hierbij heeft deze wereldbeschouwing langzamerhand een fundamentalistisch karakter aangenomen. In geen ander gebied van de wetenschap worden kritische stemmen zo onzakelijk en heftig aangevallen als op dit gebied van onderzoek. Wie twijfelt, wordt uit het debat over de oorsprongsvragen uitgesloten en niet zelden bestreden. De eigenwijsheid van de leidende disciplines in wetenschap, onderwijs en media doet denken aan de koppigheid, waarmee de Rooms Katholieke kerk in de Middeleeuwen haar toenmalige wereldbeeld verdedigd heeft. Op 31 oktober 1517 heeft de hervormer Maarten Luther 95 stellingen gepubliceerd, waarmee hij de toenmaals wijdverbreide aflaatpraktijk ter discussie stelde. Deze bemoeienis heeft een kettingreactie veroorzaakt, die uiteindelijk tot de Reformatie leidde. Op gelijke wijze moeten de hier aanwezige 95 stellingen tot een verandering van denken in het oorsprongsdebat bijdragen. Met deze publicatie willen wij ons ervoor inzetten, dat in de discussie over de oorsprong van de mensheid, het aardse leven en de kosmos een open omgang met wetenschappelijke gegevens, interpretaties en wereldbeschouwelijke stellingnamen* mogelijk wordt.