Dat alle proteïnen, die in de levende cel geproduceerd worden, op de juiste wijze gevouwen en correct geadresseerd worden, is niet voldoende. De cel moet bovendien van elk proteïne de juiste hoeveelheid aanmaken. Indien een cel de productie van een bepaald proteïne niet op het juiste moment zou kunnen stopzetten, dan zou dit ongeveer een vergelijkbaar resultaat hebben, als wanneer men in plaats van brandhout in de kachel langzaam maar zeker het hele huis zou verstoken. Het mechanisme, dat de productie van proteïnen start en stopt, moet bij elke cel reeds vanaf het begin volledig gebruiksklaar voorhanden zijn.

industrie_fabriek.pixabay

Dat de fabricage van elk afzonderlijk proteïne op het juiste moment gestart en gestopt wordt, is niet vanzelfsprekend.1 Pas indien zich in de cel de juiste hoeveelheid van elk proteïne bevindt, wanneer alle proteïnen correct gevouwen zijn en op de juist plaats zijn ingebouwd, begint het leven.

Echter met het leven begint ook de slijtage van het  proteïne. De cel moet nu in staat zijn, de verouderde proteïnen door nieuw gefabriceerde proteïnen te vervangen. Dit mechanisme moet vanaf het begin volledig gebruiksklaar aanwezig zijn.

Het DNA-aanstuurgedeelte en het aanstuurproteïne

Het belangrijkste onderdeel om de proteïne fabricage te starten en te stoppen, bevindt zich in de aanstuurgedeelten op het DNA. Deze onderdelen van het DNA hebben de taak, de cel te melden, wanneer de productie van verschillende proteïnen moet starten en stoppen. Het DNA zelf kan echter de proteïne fabricage starten noch stoppen. Daartoe is een samenwerking nodig van speciale aanstuurproteïnen, die zich precies zo vouwen, dat zij op een bepaalde plaats van het DNA passen.2

Conclusie

Het DNA-aanstuurgedeelte en het aanstuurproteïne hebben elkaar wederzijds nodig. Om de productie van een bepaald proteïne op de juiste wijze te starten of te stoppen, moeten beiden perfect op elkaar afgestemd zijn.  Samen vormen zij een schakelaar – een niet reduceerbaar complex systeem, dat niet door een reeks van kleine veranderingen gevormd kan worden.

Voetnoten

  1. S. Aldridge, The Thread of Life. The story of genes and genetic engineering, Cambridge University Press, Cambridge, UK, 1996, p. 47-53.
  2. B. Alberts, D. Bray und A. Johnson et al., Essential Cell Biology. An Introduction to the Molecular Biology of the Cell, Garland Publishing Inc., New York (USA), 1998, p. 259-262.

LEUK ARTIKEL?
Bent u blij met dit artikel? Het onderhoud en de ontwikkeling van deze website vragen financiële offers. Zou u ons willen steunen met een maandelijkse bijdrage? Dat kan door ons donatieformulier in te vullen of een bijdrage over te schrijven naar NL53 INGB000 7655373 t.n.v. Logos Instituut. Logos Instituut is een ANBI-stichting en dat wil zeggen dat uw gift fiscaal aftrekbaar is.

95 Stellingen

Written by

Weliswaar zijn sinds de eerste uitgave van Charles Darwins boek "Het ontstaan van soorten" op 24 november 1859 ontelbare feiten bekend geworden, die heel duidelijk tegen de evolutietheorie spreken, maar het geloof in evolutie, oerknal en een vele miljoenen jaren oude aarde heeft zich diep in het bewustzijn van de moderne maatschappij ingenesteld. Hierbij heeft deze wereldbeschouwing langzamerhand een fundamentalistisch karakter aangenomen. In geen ander gebied van de wetenschap worden kritische stemmen zo onzakelijk en heftig aangevallen als op dit gebied van onderzoek. Wie twijfelt, wordt uit het debat over de oorsprongsvragen uitgesloten en niet zelden bestreden. De eigenwijsheid van de leidende disciplines in wetenschap, onderwijs en media doet denken aan de koppigheid, waarmee de Rooms Katholieke kerk in de Middeleeuwen haar toenmalige wereldbeeld verdedigd heeft. Op 31 oktober 1517 heeft de hervormer Maarten Luther 95 stellingen gepubliceerd, waarmee hij de toenmaals wijdverbreide aflaatpraktijk ter discussie stelde. Deze bemoeienis heeft een kettingreactie veroorzaakt, die uiteindelijk tot de Reformatie leidde. Op gelijke wijze moeten de hier aanwezige 95 stellingen tot een verandering van denken in het oorsprongsdebat bijdragen. Met deze publicatie willen wij ons ervoor inzetten, dat in de discussie over de oorsprong van de mensheid, het aardse leven en de kosmos een open omgang met wetenschappelijke gegevens, interpretaties en wereldbeschouwelijke stellingnamen* mogelijk wordt.

1 Comment

Peter

Het is onduidelijk wat dit voor verband met evolutie zou hebben en ook is niet duidelijk wat er nu eigenlijk betoogd wordt. Er is ook verwarring tussen een argument en een definitie. In “een niet reduceerbaar complex systeem, dat niet door een reeks van kleine veranderingen gevormd kan worden” is “dat niet door een reeks van kleine veranderingen gevormd kan worden” de definitie van niet-reduceerbaar systeem. Er wordt hier niet aangetoond dat er enige sprake is van een niet-reduceerbaar systeem: dat probleem wordt zelfs niet behandeld. Ook wordt niet behandeld of niet-reduceerbare systemen werkelijk bestaan. Ook wordt niet behandeld hoe een systeem ooit zou kunnen bestaan als het niet-reduceerbaar zou zijn.
[Dit] is een stelling zonder enige argumentatie.

Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 tekens over