Wetenschappers beweren dat ze het verschijnen van een prehistorische ‘Schrikvogel’ op het Noord-Amerikaanse continent nauwkeuriger ‘gedateerd’ hebben.1 Titanis walleri was naar schatting zo’n 2 m lang en ongeveer 150 kg zwaar. Titanis walleri wordt beschouwd als een vleesetende loopvogel en wordt vaak afgeschilderd als een explosief snel schepsel met een enorme snavel waarmee hij prooien ter grootte van een hond uit elkaar kon scheuren. Voorheen ‘gedateerd’ op 10.000 jaar oud, zijn de Titanis-fossielen nu teruggeplaatst naar 2 miljoen jaar op de evolutionaire tijdschaal. Dit zou creationisten moeten aansporen om de reputatie van deze zogenaamde terreurvogel en zijn nieuw verklaarde geologische leeftijd eens kritisch te analyseren.

Tegenstrijdige leeftijden

De wetenschappers komen op de ‘2 miljoen jaar ouderdom’ door de implementatie van een nieuwe dateringstechniek die metaalconcentraties meet in fossiele botten die in het grondwater liggen.2 De nieuwe ouderdom is 200 keer ‘hoger’ dan de vorige, door de meeste paleontologen aanvaarde, ouderdom. Alweer hebben verschillende dateringsmethoden tot zeer uiteenlopende resultaten geleid.
Opgeblazen reputaties

Gezien zijn lengte en gewicht was Titanis walleri beslist een grote loopvogel. Bovendien bezat hij een enorme kop en snavel. Zijn reputatie als een meedogenloze vleeseter moet echter in het juiste perspectief worden gehouden – hij was niet groter dan een struisvogel. In feite kunnen manlijke struisvogels zelfs zo’n 20% groter en zwaarder zijn.3

Op grond van zjjn omvang en de vorm van zijn snavel is Titanis geclassificeerd als een vleesetende schrikvogel. Gedrag en dieet zijn echter niet altijd goed af te leiden uit fossiele botten. Het is beslist aannemelijk dat Titanis vlees consumeerde als onderdeel van zijn dieet. Het is echter ook mogelijk dat hij grote hoeveelheden fruit en noten heeft gegeten met zijn enorme snavel. Dit lijkt in eerste instantie misschien belachelijk, maar er zijn waarnemingen bij andere soorten die deze mogelijkheid ondersteunen. Zo voedt de palmnootgier, afkomstig uit Afrika, zich vrijwel uitsluitend met de vlezige buitenste delen (schillen) van de vruchten van de oliepalm (Elaeis guineensis) of, minder vaak, van de Raphia-palm (Raphia spp.).4 Ondanks zijn messcherpe haakvormige snavel en ‘gevaarlijke’ klauwen, leeft de palmnootgier op een vrijwel vegetarisch dieet.

Daarnaast is er ook het echte verhaal van ‘Little Tyke’, een leeuwin die haar hele negenjarige leven in gevangenschap weigerde om vlees te eten.5 Ze floreerde op een dieet van granen, melk en eieren. Ook is er het verslag van alligators op een alligatorboerderij in St. Augustine, Florida, die aanzienlijke hoeveelheden groenten en zelfs fruit eten. Het verslag vermeldt ‘het is nu normaal om de alligators sla en gele pompoenen te zien eten van de etensbakken voor de schildpadden. Soms slaan de alligators de schildpadden zelfs weg bij de bakken. We hebben volop gelegenheden gehad om dit gedrag op beeld vast te leggen.’6 Verder is er ook de kinkajou of rolstaartbeer, waarvan een onderzoeksteam uitermate verbaasd was toen men ontdekte dat hij van uitsluitend fruit, bladeren, bloemen en nectar leefde, ondanks dat hij de schedelstructuur en tanden heeft die karakteristiek zijn voor een carnivoor.7 Coyotes, beren, vleermuizen en piranha’s zijn slechts enkele van de overige dieren die hun dieet aanvullen met vegetarische bronnen ondanks het feit dat ze vleesetende ‘hardware’ en oorlogszuchtige reputaties bezitten.

De cultus rond T. Rex

Misschien wel het beroemdste voorbeeld van prehistorische overdrijving zien we bij Tyrannosaurus rex. Films zoals ‘Jurassic Park’ en televisieprogramma’s portretteren T. rex dikwijls als een enorm massieve, bliksemsnelle, razende moordenaar, die alles eet wat voor ogen komt. Dit beeld is misschien meer op mythe dan op harde wetenschappelijke gegevens gebaseerd.

Zelfs in de evolutionaire gemeenschap blijven tegenover elkaar staande partijen discussiëren over de vraag of T. rex een opportunistische aaseter was of een agressieve predator.8 Bovendien berekende een onderzoeksteam, uitgaande van een meer koudbloedige stofwisseling, dat T. rex mogelijk slechts eens in de vijf of zes dagen één maaltijd van ‘formaatje mens’ nodig had.9 Wat de ren-snelheid betreft, leverde de meest uitgebreide biomechanische analyse 18 km/uur als een redelijke schatting op.10 Moderne olifanten zijn geklokt op rond de 24 km/uur.11 Ook hebben paleontologen geschat dat T. rex 6-8 ton heeft gewogen. Hedendaagse Afrikaanse olifanten wegen eveneens 6-8 ton, waarbij de grootste olifant ooit iets meer dan 13 ton haalde.12 Misschien is het creationistische model, waarin de mens naast dinosaurussen samenleefde, toch niet zo vergezocht. Olifanten concurreren, en overtreffen misschien zelfs T. rex in gewicht, snelheid en strijdlust; maar toch is de mens in staat om dit massieve beest te temmen, te gebruiken en te beheersen (wat ten onrechte is als het gaat om stroperij).13

Conclusie

Creationisten kunnen veel waardevolle lessen leren van Titanis walleri. Ten eerste kan de ‘ouderdom’ van fossielen heel verschillend zijn afhankelijk van wie de bepaling uitvoert, sterk afhankelijk zijn van de eerdere aannames van de wetenschapper en vatbaar voor aanzienlijke aanpassing op grond van slechts een enkele ontdekking. Ten tweede kunnen het gedrag, de levensstijl en het dieet van dieren niet altijd nauwkeurig worden beoordeeld door alleen te kijken naar fossiele botten, snavels en tanden. Ten derde zijn veel ‘prehistorische’ dieren opgeblazen tot mythologische proporties. Ten vierde kan de mensheid best naast een aantal enorme en onvoorspelbare beesten leven en ze onderwerpen. Ten vijfde biedt het boek Genesis ons het meest betrouwbare historische en wetenschappelijke kader dat niet verandert met elke nieuwe gril van de wetenschappelijke gemeenschap.

Dit artikel is met toestemming overgenomen van de website van Creation Ministries International. Het originele artikel is hier te vinden.

Voetnoten

  1. Bryner, J., Terrifying bird once roamed the Americas, LiveScience, http://www.msnbc.msn.com/id/16772169/, 7 February 2007.
  2. Bryner, J., Terrifying bird once roamed the Americas, LiveScience, http://www.msnbc.msn.com/id/16772169/, 7 February 2007.
  3. Voor iteressante gegegevens American Ostrich Association, http://www.ostriches.org/faq.html , 7 February 2007.
  4. Catchpoole, D., The bird of prey that’s not, Creation 23(1):24–25, 2000.
  5. Catchpoole, D., The lion that wouldn’t eat meat, Creation 22(2):22–23, 2000.
  6. Crocodilians eating their vegetables, Crocodile Specialist Group Newsletter 21(3):15–17, July-Sept 2002; online at: http://www.flmnh.ufl.edu/natsci/HERPETOLOGY/NEWSLETTER/news213p15–17.htm.
  7. Catchpoole, D., Catching a kinkajou, Creation 26(3):42–43, 2004.
  8. Amos, J., T.rex goes on trial, BBC News, http://news.bbc.co.uk/1/hi/sci/tech/3112527.stm, 7 February 2007.
  9. T. rex —Warrior or wimp?, Transcript of Horizon program broadcast on BBC Two on 11 March 2004, http://www.bbc.co.uk/science/horizon/2004/trextrans.shtml, 7 February 2007.
  10. Wong, K., T.rex not fleet of foot, study shows, Scientific American.com, http://www.sciam.com/article.cfm?articleID=0002F3A8–5199–1CCF-B4A8809EC588EEDF, 7 February 2007.
  11. Can elephants really run? Yes and no, say researchers, University of Colorado News Release, 7 February 2007.
  12. Wikipedia entry re ‘Elephant’, 7 February 2007.
  13. Dit allemaal zonder de analyses erbij te betrekken van evolutionisten die stellen dat als grote tyrannosauriërs struikelen als ze te hard zouden lopen de klap van de val hen waarschijnlijk zou doden. Zie: https://creation.com/the-bigger-they-are

LEUK ARTIKEL?
Bent u blij met dit artikel? Het onderhoud en de ontwikkeling van deze website vragen financiële offers. Zou u ons willen steunen met een maandelijkse bijdrage? Dat kan door ons donatieformulier in te vullen of een bijdrage over te schrijven naar NL53 INGB000 7655373 t.n.v. Logos Instituut. Logos Instituut is een ANBI-stichting en dat wil zeggen dat uw gift fiscaal aftrekbaar is.

Written by en

Wetenschappers beweren dat ze het verschijnen van een prehistorische ‘Schrikvogel’ op het Noord-Amerikaanse continent nauwkeuriger ‘gedateerd’ hebben. Titanis walleri was naar schatting zo’n 2 m lang en ongeveer 150 kg zwaar. Titanis walleri wordt beschouwd als een vleesetende loopvogel en wordt vaak afgeschilderd als een explosief snel schepsel met een enorme snavel waarmee hij prooien ter grootte van een hond uit elkaar kon scheuren.

...
Read more