Op grond van de hoeveelheid materiaal, dat door de rivieren en stromen in meren en zeeën wordt gespoeld, kan men schatten, hoe lang deze processen reeds geduurd hebben. Verwonderlijk is, dat er zich op de gehele aarde geen enkele rivierdelta bevindt, die met zekerheid duidelijk ouder dan 10.000 jaar oud kan zijn. Ook wanneer men de huidige veranderingen van meren en zeekusten bestudeert, wordt het duidelijk, dat het aardoppervlak zoals we het nu zien, nooit miljoenen of miljarden jaren oud kan zijn.

amazon_ciat_2-wikipedia

–  De Amazone vervoert jaarlijks ruim 500 miljoen ton materiaal in de Atlantische oceaan. Daardoor werd de bodem in het gebied van de monding van de Amazone ten opzichte van de eromheen liggende bodem met ongeveer 50 meter verhoogd. Uitgaande van de huidige omstandigheden zou het ongeveer 14.000 jaar geduurd hebben, om dit volume neer te slaan. Wanneer men er echter rekening mee houdt, dat de Amazone bij het ontstaan van het Andesgebergte aanzienlijk meer materiaal naar de zee heeft afgevoerd dan heden het geval is, moet dit getal drastisch gereduceerd worden. In ruim 3000 jaar kan de huidige bodem in het mondingsgebied van de Amazone tot aan het wateroppervlak opgevuld zijn.

–  De Mississippi transporteert jaarlijks ca. 300 miljoen ton materiaal in de Golf van Mexico. Op basis van dit volume zou de Golf reeds na acht miljoen jaar volledig zijn opgevuld.  In werkelijkheid vindt men echter een verhoudingsgewijs kleine rivierdelta van ongeveer 50 kilometer lengte aan het einde van de rivier. Enige voorstanders van een miljarden jaar oude aarde beweren, dat het aangespoelde materiaal voortdurend in de zee wegzinkt. Maar in de boorkernen die men van de zeebodem gemaakt heeft is daarvan niets te zien. Zulke proefboringen werden over de gehele Golf verdeeld uitgevoerd (vanzelfsprekend niet om de ouderdom van de aarde te berekenen, maar om naar aardolie te zoeken).

–  Aan de kust van de Atlantische Oceaan van Engeland wordt door de zeegolven voortdurend materiaal afgesleten. Daarom verschuift de kustlijn zich in 6 jaar gemiddeld één meter landinwaarts. Dit betekent, dat Engeland reeds na enkele miljoenen jaren volledig verdwenen zou moeten zijn. Interessant is, dat men op de gehele eilandengroep ontelbare fossielen vindt, die volgens conventionele schatting enkele honderden miljoenen jaren oud zouden zijn.1 Deze tijdtabellen moeten kritisch heroverwogen worden.

–  De klippen van de Niagara watervallen slijten per jaar door het vele water 1,5 meter. De waterval  verschuift daarom langzaam naar het Erie meer toe. Uit de afstand tot het Ontario meer (11,5 km) kan men afleiden, dat de Niagara watervallen maximaal 10.000 jaar oud zijn.2 niagara_watervallen-pixabay

–  In North Carolina (USA) consumeert de zee op bepaalde plaatsen tot 4,2 meter land per jaar. Anderzijds was de antieke stad Efeze in het tegenwoordige Turkije, minder dan 2000 jaar geleden nog een havenstad, terwijl zij tegenwoordig enkele kilometers landinwaarts ligt. Dit toont de dynamiek van de geologische gebeurtenissen.3

–  Op basis van de tegenwoordig aangevoerde hoeveelheid grind en zand, zou het Vierwaldstättermeer in Zwitserland na hoogstens 4000 jaar volledig opgevuld zijn. Ook het Bodenmeer zou nauwelijks meer dan 10.000 jaar bestaan. 

–  Ook wat de groei van kalkriffen betreft, ontbreken de gevolgen van een miljoenen jaren durende geschiedenis van de aarde volledig. Analoog aan de Bahama bank kan de groei van kalksteenrif verklaard worden. Daar ontstaan elke dag  dunne plaatjes door het organisch fixeren van aangespoelde kalkdeeltjes op microbenmatten.4 Er komen ca. 50 dunne plaatjes op 17 mm carbonaat; dit leidt bij een globale berekening voor groeitijd van de hoogste riffen (ca. 60 m) in Thüringen,  slechts ongeveer 500 jaar.5

–  Tot voor kort werden de tot 200 meter hoge carbonaten van het Laat Jura (ook Boven Jura of Malm genoemd) voornamelijk als “sponsrif” aangeduid. Tegenwoordig kent men geen vergelijkbare rifstructuren uit de zeeën. Twijfel over deze “verdachte” eenmaligheid, alsook nieuwe studies van de laatste twintig jaar, leidden ertoe, dat bij het onderzoek naar massenkalk nieuwe wegen werden ingeslagen. Men kan aannemen, dat bij de modelvoorstelling van de massenkalkvorming in toenemende mate sedimentvormingsprocessen gebruikt zullen worden. Met betrekking tot de tijdvraag is vooral de samenhang belangrijk, dat sedimenten van carbonaatzanden (vooral in energierijk, sterk bewegend oppervlaktewater), aanzienlijk sneller ontstaan (en laagsgewijs opgebouwd worden) dan gegroeide rifstructuren.6

Voetnoten

  1. A. Phillips en Tall Order, Cape Hatteras Lighthouse makes tracks, National Geographic 197(5), 2000, blz. 98-105.
  2. Larry Pierce, Niagara Falls and the Bible, Creation 22(4), 2000, blz. 8-13.
  3. Tas Walker, 2007, Vanishing Coastlines, Creation Ministries Magazine, Vol. 29, No. 2, blz. 19-21.
  4. C.D. Gebelein, Distribution, Morphology and Accretion Rate of recent subtidal Algal Stromatolites, Bermuda, Journal of Sedimentation and Petrol, 39, blz. 49-69.
  5. K. Kerkmann, Riffe und Algenbänke im Zechstein von Thüringen, Freiberger Forschungshefte, 1969, C 252.
  6. M. Stephan, Neue Interpretation der Massenkalke des süddeutschen Oberjura, Studium Integrale, Oktober 2001, blz. 91-94.

LEUK ARTIKEL?
Bent u blij met dit artikel? Het onderhoud en de ontwikkeling van deze website vragen financiële offers. Zou u ons willen steunen met een maandelijkse bijdrage? Dat kan door ons donatieformulier in te vullen of een bijdrage over te schrijven naar NL53 INGB000 7655373 t.n.v. Logos Instituut. Logos Instituut is een ANBI-stichting en dat wil zeggen dat uw gift fiscaal aftrekbaar is.

95 Stellingen

Written by

Weliswaar zijn sinds de eerste uitgave van Charles Darwins boek "Het ontstaan van soorten" op 24 november 1859 ontelbare feiten bekend geworden, die heel duidelijk tegen de evolutietheorie spreken, maar het geloof in evolutie, oerknal en een vele miljoenen jaren oude aarde heeft zich diep in het bewustzijn van de moderne maatschappij ingenesteld. Hierbij heeft deze wereldbeschouwing langzamerhand een fundamentalistisch karakter aangenomen. In geen ander gebied van de wetenschap worden kritische stemmen zo onzakelijk en heftig aangevallen als op dit gebied van onderzoek. Wie twijfelt, wordt uit het debat over de oorsprongsvragen uitgesloten en niet zelden bestreden. De eigenwijsheid van de leidende disciplines in wetenschap, onderwijs en media doet denken aan de koppigheid, waarmee de Rooms Katholieke kerk in de Middeleeuwen haar toenmalige wereldbeeld verdedigd heeft. Op 31 oktober 1517 heeft de hervormer Maarten Luther 95 stellingen gepubliceerd, waarmee hij de toenmaals wijdverbreide aflaatpraktijk ter discussie stelde. Deze bemoeienis heeft een kettingreactie veroorzaakt, die uiteindelijk tot de Reformatie leidde. Op gelijke wijze moeten de hier aanwezige 95 stellingen tot een verandering van denken in het oorsprongsdebat bijdragen. Met deze publicatie willen wij ons ervoor inzetten, dat in de discussie over de oorsprong van de mensheid, het aardse leven en de kosmos een open omgang met wetenschappelijke gegevens, interpretaties en wereldbeschouwelijke stellingnamen* mogelijk wordt.

4 Comments

Leon van den Berg

De schrijver beweert dat de deltas van de Amazone en de Missisipi in het geval van een “oude” Aarde al lang opgevuld zouden moeten zijn. Tevens zegt de schrijver dat “enige voorstanders van een miljarden jaar oude aarde beweren, dat het aangespoelde materiaal voortdurend in de zee wegzinkt”, en dat is dan ook precies wat we zien: http://oceanexplorer.noaa.gov/okeanos/explorations/ex1402/background/geology/media/gom-xsection-700.jpg

De schrijver zegt dat, bij de huidige snelheid van erosie én een “oude” Aarde, Engeland volledig verdwenen zou moeten zijn. Nergens geeft de schrijver aan waar men uit zou kunnen opmaken dat die erosiesnelheid in het verleden even hoog was. Het zelfde geldt voor de erosie van de Niagara watervallen en de kust van North Carolina.

De schrijver zegt dat “de antieke stad Efeze in het tegenwoordige Turkije, minder dan 2000 jaar geleden nog een havenstad (was), terwijl zij tegenwoordig enkele kilometers landinwaarts ligt. Dit toont de dynamiek van de geologische gebeurtenissen”. Precies, de aarde is dynamiek, de omstandigheden wijzigen.

Reply
peter b

“Nergens geeft de schrijver aan waar men uit zou kunnen opmaken dat die erosiesnelheid in het verleden even hoog was. Het zelfde geldt voor de erosie van de Niagara watervallen en de kust van North Carolina.”

Verlaat [je hier] het pad der wetenschap, Leon[?] Als we naar wens [zo]wel snelle [als] langzame erosie kunnen postuleren, zo dat het steeds goed uitkomt om de theorie te redden, dan hebben we te maken met special pleading en ad hoc redenaties. Binnen het Darwinparadigma van de seculiere Biologie heb ik pecies hetzelfde waargenomen.

Leon van den Berg

Beste Peter B.,

Hoezo heb ik het pad der wetenschap verlaten? Het lijkt mij dat een wetenschapper (wat je daar dan ook onder zou mogen verstaan), voordat hij gegevens extrapoleert, moet aangeven waarom hij meent dat hij die gegevens zou mogen extrapoleren.

Peter

Wat is [hier] de argumentatie ? Kennelijk “…dat het aardoppervlak zoals we het nu zien, nooit miljoenen of miljarden jaren oud kan zijn.”

Daar kan iedereen het over eens zijn: het is geen argument tegen de klassieke geologie. De Noordzee is bijvoorbeeld een heel jonge zee, die ontstond nadat aan het einde van de laatste ijstijd (ongeveer 11.000 jaar geleden) het zeeniveau begon te stijgen. [Zie:] https://nl.wikipedia.org/wiki/Noordzee#Geologie De Atlantische Oceaan begon 160 miljoen jaar geleden te vormen. [Zie:] https://nl.wikipedia.org/wiki/Atlantische_Oceaan#Geologie Vooordat de Andes omhoog kwam mondde de Amazone uit in de Stlle Oceaan. [Zie:] https://nl.wikipedia.org/wiki/Amazone_(rivier), en nog eerder, voordat de Atlantische Oceaan bestond, was de huidige Congo rivier de bovenstroom van de Amazone. De Amazone die we nu zien is zo’n 2,4 miljoen jaar oud: https://en.wikipedia.org/wiki/Amazon_River#Geology. De stelling beweert over de Amazonedeltasedimenten: “Uitgaande van de huidige omstandigheden zou het ongeveer 14.000 jaar geduurd hebben, om dit volume neer te slaan”, [maar geeft] geen documentatie hiervan. Je moet niet uitgaan van de huidige omstandigheden, maar moet een studie van de sedimenten daar maken. Die studie zegt: “Average sedimentation rates on the Amazon Fan show three stages of development: (1) 11.8–6.8 Ma ago, low sedimentation rates (0.05 m/ka) prevailed on the fan, because the Amazon River was not yet entrenched and some sediments were partially trapped in continental basins; (2) 6.8–2.4 Ma ago, sedimentation rates (0.3 m/ka) increased, the river entrenched, and deposition fully migrated onto the Amazon Fan; (3) 2.4 Ma ago to the present, very high sedimentation rates (1.22 m/ka, with peaks of 11 m/ka) prevailed on the fan and the modern Amazon River developed”. (Figueiredo,J. et al. 2009. Late Miocene onset of the Amazon River and the Amazon deep-sea fan: Evidence from the Foz do Amazonas Basin. Geology 37:619)

Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 tekens over