Nee dominee, daar praten we in de kerk niet over. Behalve als het moet, als er ergens iets goed scheef is gegaan. Maar anders…

Ik geef in het najaar een cursus over relaties en sexualiteit. Ja, in een kerk. Dan gaan we er dus toch over praten. Over het mooie van seks, maar ook over het ingewikkelde er van. Over relaties, het huwelijk en over hoe daar vandaag de dag tegen aan wordt gekeken. En dus ook over het moderne idee, dat mensen niet zijn “ontworpen” om een leven lang bij de zelfde partner te blijven. Seks met verschillende partners totdat je degene vindt
met wie je een kind wil, dat lijkt de evolutietheorie over sexualiteit te proclameren. En als er ook daarna nog een wisseling van partner komt, dan is dat okee.

Niet “ontworpen” om een leven lang bij een en dezelfde partner te blijven? Een van de boeken die ik lees voor die cursus laat een neurowetenschappelijk plaatje zien dat precies de andere kant op wijst. Verrassend! Volgens nieuw onderzoek geeft seks niet alleen een fijn gevoel dat om meer vraagt (via de neurotransmitter dopamine), tegelijkertijd blijken andere neurotransmitters oxytocine (vr.) en vasopressine (m.) een emotioneel bindingsproces op gang te brengen tussen sexuele partners. Dat bindingsproces is vanaf het begin van de mensheid van groot belang geweest voor het overleven van de mens, i.c. heeft er altijd voor gezorgd dat biologische ouders aan kinderen een optimale kans gaven op goede gezondheid, overleving en stabiliteit.

Een ander nieuw feit uit de neurowetenschap is dat het vaak wisselen van sexuele partner het vermogen om zich te binden in een toegewijde relatie aanzienlijk doet verminderen. De hersenen accepteren dit sexuele gedrag weliswaar, maar er hangt een fikse kostprijs aan: een (sterk) verminderd
vermogen tot emotionele binding.

U zult inmiddels wel denken: is dit nog wel een verhaaltje van een predikant? Geen nood; ik ga u gerust stellen. Maar nog wel even dit: wat vindt u zelf inmiddels van dit soort wetenschappelijke gegevens? Wat betekenen ze voor uw eventuele relatie?

In de Bijbel kom je al aan het begin tegen dat het Gods bedoeling is dat een man zijn ouders verlaat en zich bij zijn vrouw voegt… en werkelijk één met haar wordt. Binding, kennelijk is het vanaf de schepping altijd zo bedoeld geweest. En de gegevens uit de neurowetenschappen lijken dit nu te
bevestigen. Evolutionaire ideeën over menselijke sexualiteit zouden het overleven van de mensheid juist hebben bedreigd. Ze zitten er gewoon naast. De neurotransmitters die onze sexualiteit en emotionele wederzijdse binding stimuleren, bevestigen dat we wel degelijk zijn “ontworpen” voor
langdurige relaties. Zoals door God zo bedoeld.

Over langdurige relaties gesproken: deze maand vier ik mijn 40 jarig huwelijk. Geen verdienste hoor. Zeker niet als ik me realiseer dat mijn neurologie me ook een handje heeft geholpen.

Dit artikel verscheen vorige maand in de Rijnpost. Het is met toestemming van de auteur overgenomen.

LEUK ARTIKEL?
Bent u blij met dit artikel? Het onderhoud en de ontwikkeling van deze website vragen financiële offers. Zou u ons willen steunen met een maandelijkse bijdrage? Dat kan door ons donatieformulier in te vullen of een bijdrage over te schrijven naar NL53 INGB000 7655373 t.n.v. Logos Instituut. Logos Instituut is een ANBI-stichting en dat wil zeggen dat uw gift fiscaal aftrekbaar is.

Written by

Ds. E. van Hoof is predikant in de Kerk van de Nazarener te Veenendaal.