Op een warme oktoberavond benam Jesse Kilgore, een jonge student, zichzelf het leven. Het lezen van Richard Dawkins’ ”The God Delusion” was zo ondermijnend voor zijn christelijke levensbeschouwing dat hij het vooruitzicht met dit atheïstische perspectief te moeten leven, niet aankon.

Een extreem geval – maar het illustreert de nietsontziende destructiviteit van het neodarwinisme voor het christelijk geloof. De evolutietheorie biedt immers een verklaring voor de werkelijkheid zonder daarbij God nodig te hebben. Daarmee is het –in de woorden van bioloog William Provine– de grootste motor van het atheïsme ooit bedacht. Evolutionair bioloog Douglas Futuyma brengt het scherp op noemer als hij de consequenties van de evolutietheorie uit de doeken doet. „Als de wereld en zijn schepselen puur door materiële, fysieke krachten ontwikkelde, kunnen ze niet ontworpen zijn en hebben ze geen bestemming of doel.” Provine beschrijft haarfijn de wereldbeschouwelijke implicaties hiervan. „Het begint met het opgeven van een actieve godheid, vervolgens de hoop dat er een leven is na de dood. Als je die twee opgeeft, volgt de rest heel makkelijk. Je geeft de hoop op dat er een immanente moraliteit is. En, ten slotte, er is geen menselijke vrije wil. Als je gelooft in evolutie, kun je niet hopen op enig idee van vrije wil. Er is überhaupt geen hoop dat er enige diepe zin is in het leven: we leven, we sterven, en wij zijn er helemaal geweest als we sterven.”

Gezien het enorme aanzien dat het neodarwinisme geniet en de verlegenheid die dit bij christenen oproept, is het niet vreemd dat er gezocht wordt naar synthese. Is het neodarwinisme wel zo bedreigend? Moeten we opteren voor antithese? Of kan het ook anders? Velen menen van wel. De fysicus Karl Giberson schreef enige jaren geleden dat de dichotomie tussen evolutie en schepping verkeerd is. En hij spreekt voor velen. Zo meent de bekende christenfilosoof Alvin Plantinga dat de mutaties van de evolutie door God gepland zijn. Hoe aannemelijk deze gedachte ook is, ze heeft tegelijkertijd iets verbazingwekkends. Walter Rossiter, evolutionair bioloog, die enkele jaren geleden van atheïst christen werd, noemt het samengaan van evolutie en christelijk geloof een verbazingwekkend naast elkaar zetten van twee –in zijn ogen– onverenigbare posities.

Een belangrijke reden om theïstische evolutie af te wijzen wordt door de evolutietheorie zelf aangedragen. Aanhangers van theïstische evolutie menen dat God op bepaalde momenten ingrijpt en zo het evolutieproces stuurt. Maar evolutie is per definitie een blind proces dat alle kanten op kan gaan. In de woorden van de bekende paleontoloog Stephen Jay Gould: „We hadden er net zo goed niet kunnen zijn. En als je de tape zou terugdraaien en opnieuw zou beginnen, zou de uitkomst volslagen anders zijn.” Het is tegenstrijdig om te stellen dat zo’n proces enig beoogd doel kan bereiken. Iets kan niet bedoeld én onbedoeld zijn.

Kerngedachten

Daarnaast kan de theologie van theïstische evolutie de lakmoesproef van christelijke orthodoxie niet doorstaan. Je kunt niet God en Darwin hebben, zonder iets wezenlijks los te moeten laten. Dat betreft bijvoorbeeld de verhouding tussen Schrift en werkelijkheid. Theïstische evolutie gaat uit van twee kerngedachten: dat God de ultieme schepper is en dat evolutie de ontwikkeling van het leven op aarde beschrijft. Er is echter geen noodzakelijke relatie tussen die twee aannames: de aanname dat God Schepper is vereist niet dat evolutie het mechanisme van schepping is. God zou ook op een andere manier geschapen kunnen hebben. Echter, wanneer je uitgaat van de juistheid van de tweede aanname –dat evolutie waar is–, beïnvloedt dat onvermijdelijk de eerste aanname. Als Darwin gelijk heeft, dan bepaalt zijn theorie de manier waarop de Schepper gewerkt moet hebben. We lezen het scheppingsverhaal dus door de bril van de evolutie – niet andersom.

De natuur en de Schriftuur kunnen niet in conflict zijn, zo stellen aanhangers van theïstische evolutie. En dus legt de Schriftuur het loodje ten opzichte van het dictaat van de natuur, in casu de evolutie. De evolutie heeft gelijk, de Schrift is plooibaar, open voor correctie of alternatieve interpretaties. De Schrift danst op de muziek van de wetenschap. Dat is een ontoelaatbaar verstaan van de verhouding natuur-Schriftuur. Een dergelijke lezing van de natuur leidt op meerdere punten tot conflict met de Schrift. In de eerste plaats impliceert theïstische evolutie een deïstisch godsbeeld; er is geen actieve betrokkenheid van God op de werkelijkheid. De god van de theïstische evolutie is een god die hooguit de boel in gang zet en vervolgens miljarden jaren wacht tot de eerste mens op het toneel verschijnt en dan pas actief op de werkelijkheid betrokken raakt. De christenfilosoof James Anderson vergelijkt de god van de theïstische evolutie met een geheim agent die voorzichtig alle sporen van zijn activiteiten uitwist. Dit is zo anders dan het Bijbelse beeld van God Die actief betrokken is op de werkelijkheid en desnoods, als Hij het nodig acht, de natuurwetten doorbreekt.

In de tweede plaats: de kern van het darwinisme is de gedachte dat evolutie plaatsvindt door mutaties; we weten echter inmiddels dat in vrijwel bijna alle gevallen deze mutaties beschadigingen zijn in het DNA; feitelijk is er sprake van degeneratie in plaats van progressie. De gedachte dat God mogelijk evolutie gebruikte, „maakt Hem de auteur van grote destructie en pijn (…) Kwaad, kosmisch onrecht, lijden en dood zijn precies de mechanismen die God gekozen heeft te gebruiken in het scheppingsproces”, aldus Walter Rossiter. Misschien is dit nog wel het meest fundamentele argument. Hoe verhoudt de god van de evolutie zich tot de God en Vader van de Heere Jezus Christus? Hoe verhouden zich de ”struggle for life” en de ”survival of the fittest” tot de God van Israël, Die juist een kennelijke voorkeur heeft voor al wat zwak en gebroken is?

Verder leidt theïstische evolutie tot een nieuw verstaan van de zonde. Als Giberson zegt dat „zonde vooral zelfzucht [is]”, is dat een lachertje. Zelfzucht is immers dé drijvende kracht achter evolutie. Hoe kan datgene wat God blijkbaar als motor van de evolutie beoogd heeft ineens zonde heten? Als zelfzucht de basis van de zonde is, noem het hoe je het noemen wilt, maar noem het geen zonde. Dat geldt ook voor het verstaan van de erfzonde. Volgens gangbare opvattingen stamt de huidige mensheid af van zo’n 10.000 verschillende voorouders. Maar hoezo zou je delen in een schuld van een ander als je niet eens van hem afstamt?

Laatste Adam

Dat geldt ook voor de toekomstige verheerlijking van de christen. Paulus verbindt in 1 Korinthe 15 het dragen van het beeld van de laatste Adam, Christus, aan het gedragen hebben van het beeld van de eerste Adam (1 Kor. 15:49). Dit wordt uiteraard problematisch voor diegenen die niet van hem afstammen – en dat zijn er nogal wat als theïstische evolutie een feit is. We kunnen het beeld van de laatste Adam alleen dragen als we ook het beeld van de eerste Adam gedragen hebben – en dus ook van hem afstammen.

Ten slotte, theïstische evolutie verhoudt zich ook moeizaam met een klassiek verstaan van de scheppingsorde: waar volgens Paulus Adam eerst gemaakt is en daarna Eva –en dat heeft consequenties voor het huwelijk en het gemeenteleven– is de prioriteit van Adam in een theïstisch-evolutionair kader niet vol te houden. Kortom, wie klassiek christelijk geloof wil verenigen met evolutie, komt in de knel. Theïstisch evolutionisme is een gedrocht, vlees noch vis. Onverteerbaar vanuit consequent christelijke orthodoxie, onaanvaardbaar voor naturalisten. Het is of theïsme of evolutie – maar het samenvoegen van die twee is eten van twee walletjes.

Dit artikel is een weergave van het referaat dat de auteur vorige week hield tijdens de presentatie van het boek van prof. dr. M. J. Paul, ”Oorspronkelijk”.

Dit artikel is met toestemming van de auteur overgenomen uit het Reformatorisch Dagblad. De volledige bronvermelding luidt: Klaassen, M., 2017, Vlees noch vis, Reformatorisch Dagblad Accent 47 (137): 5 (PDF).

LEUK ARTIKEL?
Bent u blij met dit artikel? Het onderhoud en de ontwikkeling van deze website vragen financiële offers. Zou u ons willen steunen met een maandelijkse bijdrage? Dat kan door ons donatieformulier in te vullen of een bijdrage over te schrijven naar NL53 INGB000 7655373 t.n.v. Logos Instituut. Logos Instituut is een ANBI-stichting en dat wil zeggen dat uw gift fiscaal aftrekbaar is.

Maarten Klaassen

Written by

Maarten Klaassen werd op 25 februari 1981 geboren in het Zeeuws-Vlaamse Terneuzen. Na het doorlopen van de Wittenbergschool in het Gelderse Scherpenzeel bezocht hij het Van Lodenstein College te Amersfoort (1993-1999). Hier behaalde hij het vwo-diploma. Vervolgens studeerde hij theologie aan de Rijksuniversiteit Utrecht waar hij in 2005 zijn doctoraalexamen voltooide. Zijn scriptie Augustinus Exemplum ging over Augustinus en John Owen. In 2006 deed hij kerkelijk examen. In datzelfde jaar werd hij door ds. H. van den Belt als predikant bevestigd in de hervormde gemeente Hedel in de Bommelerwaard. In 2011 werd hij bevestigd als predikant van de hervormde gemeente Sliedrecht (wijkgemeente 3). Sinds juli 2015 dient hij de Hervormde gemeente van Arnemuiden. In 2013 promoveerde hij in Amsterdam aan de Protestantse Theologische Universiteit op het proefschrift In Christus rechtvaardig. Reformatorische perspectieven op rechtvaardiging en eenheid met Christus. Dr. Klaassen is getrouwd met Katrien van Roekel. Samen hebben zij drie dochters. Tevens is hij voorzitter van de stichting In de Rechte Straat, een stichting, opgericht door Herman Hegger, die vanuit de verbondenheid met de Reformatie het getuigend gesprek met rooms-katholieken aangaat. Als vaste scribent schrijft hij regelmatig voor de opinierubriek ‘Toegespitst’ van het Reformatorisch Dagblad.

14 Comments

Peter

“Zelfzucht is immers dé drijvende kracht achter evolutie.”

[Dit is een] misvatting. Dé drijvende kracht achter evolutie is iets als 3>2: algebra, geen zelfzucht

Reply
Hetty Dolman

“Verder leidt theïstische evolutie tot een nieuw verstaan van de zonde. Als Giberson zegt dat „zonde vooral zelfzucht [is]”, is dat een lachertje. Zelfzucht is immers dé drijvende kracht achter evolutie”

[Dit is een] verkeerd begrijpen van de evolutietheorie. Hoe komt [de auteur hier]bij? Zonder samenwerking en zelfopoffering bestaat de evolutie niet eens.

Reply
Jente

Ik heb een gelijkaardige ervaring gehad. Ik zag toevallig een documentaire met Richard Dawkins waarin hij een atheistisch wereldbeeld uiteenzette. Dit raakte me diep en ik was enkele weken depressief. Ik had twee opties: ik vlucht voor de evolutie en zoek een andere richting in de biologie (ik had net mijn Bachelor Biologie afgerond) of ik verdiep me in de evolutietheorie. Ik koos voor de tweede optie en begon mijn Master Evolutiebiologie aan de Universiteit Antwerpen. Ondertussen ben ik gepromoveerd aan de universiteit van Wageningen waar ik onderzoek deed naar de evolutionaire geschiedenis van ganzen. En momenteel werk ik als postdoc in Zweden (onderzoek naar evolutie van vogels).

Door mijn vele jaren van studie en onderzoek in de evolutiebiologie heb ik een vrij goed beeld van deze theorie. Het is een ijzersterke theorie die ongelooflijk veel natuurlijke fenomenen verklaart. Het is echter ook een zeer complexe theorie met belangrijke nuances en assumpties. Er valt nog veel te ontdekken (gelukkig maar, anders zat ik zonder job). Het verbaast me dan ook dat de evolutietheorie hier (door de redactie en door bepaalde bezoekers) zo makkelijk aan de kant geschoven wordt. In de artikels en de reacties worden vaak misverstanden uitvergroot en nuances genegeerd. Kortom, er wordt een evolutiestroman opgezet. Het lezen van een paar populairwetenschappelijke boeken over evolutie maakt niemand tot een expert in dit veld. Het vergt jaren studie en actief onderzoek om inzicht te verkrijgen in deze theorie (ik heb zelf ook nog veel te leren). Hetzelfde geldt trouwens voor theologie. Ook dat gebied vergt jaren van (bijbel)studie en onderzoek. Ik heb geen ervaring in dit veld en daarom ga ik ook niet mee in theologische discussie. Het lijkt me dan ook verstandig dat theologen dezelfde houding aannemen en zich niet mengen in biologische discussies. We moeten naar een dialoog. Zo leert de theoloog wat biologie en de bioloog wat theologie.

Reply
peter b

[@Jente,]

Door mijn vele jaren van studie en onderzoek in de evolutiebiologie heb ik een vrij goed beeld van deze theorie. Definieer eens, Jente, wat je precies met evolutie bedoeld. Ganzen die in ganzen veranderen? Of microben die in mensen veranderen? Ik heb jouw stuk overigens gelezen, en het betreft gewoon baraminologie. Variatie binnen het ganzenbaranoom. Heb je karyotyperingen gedaan? Je zult zien dat ze je hele schema verklaren. Jouw studies verklaren overigens op geen enkele manier de biologische informatie die een gans maken, noch de mechanismen die ganzensoorten voortbrengen. Als je onderzoek doet naar de evolutie van vogels, ga [dan] op zoek naar de Genen die een vogel vogel maken. Dat interesseert mij ook. Ik voorspel dat je met duizenden nieuwe stukjes info te maken gaat krijgen (en die gemeenschappelijke afstamming weerleggen).

[@Peter,]

“iets als 3>2: Algebra”

Bedoelt Peter dat het organisme met de meeste nakomelingen na verloop van tijd domineert? In mijn boek heb ik aangetoond, dat [dit] selectionisme (d.w.z. Darwinisme) verder niets is dan een reproductieverschil en dat dit met een weitertwicklung en het onstaan van nieuwe onformatie niets van doen heeft. Darwins selectionisme, selfishness genes, is natuurlijk gegrondvest op materialistisch egoïsme en de daarin heeft Klaassen dus gelijk.

Reply
Eppie

Dag Jente,
 
Het is een ervaring die kennelijk meer mensen opdoen. Toen ik als student het boek “De zelfzuchtige genen” van Dawkins las, was ik een tijdje behoorlijk van de kaart. De suggestie was zeer sterk. Als evolutie waar is, dan is dit het mechanisme. Het heeft me nachtrust gekost. Ik ben een DNA huls, een stuk verpakkingsmateriaal. Tot ik besefte; er is geen basis voor macro-evolutie en de mechanismen die hij beschrijft zijn illusoir. Dat de evolutietheorie wordt beschouwd als ingewikkeld, komt naar mijn mening ook niet daaruit voort omdat ze goed onderbouwd is, maar omdat er veel adhoc hulp hypothesen nodig zijn om de theorie in de lucht te houden. De ingewikkeldheid is dan gebrek aan wetmatigheid. Je betoog tot dialoog onderschrijf ik. Daar is een gezamenlijke basis voor nodig. Dat is het Woord van Hem die de Waarheid is.

Reply
Jan van Meerten

Geachte lezers, ik weet niet zeker wat de bronnen zijn van dr. Klaassen voor deze stelling (er zijn hiervoor namelijk meerdere aan te voeren). In navolging van de zeer gewaardeerde Eppie wil ik wijzen op de titel van het boek van de bioloog dr. Richard Dawkins. Hier wordt zelfzucht (in de zin van zelfzuchtige genen) toch wel gezien als een drijvende kracht achter evolutie? Als dat waar is dan citeert dr. Klaassen biologen, die zeker geen creationist zijn. Er zijn dat twee opties mogelijk: of (1) biologen zoals dr. Dawkins moeten bijgepraat worden dat zelfzucht niet de drijvende kracht is, maar altruïsme (zoals de geachte mevrouw Dolman beweert). Of: (2) biologen als dr. Dawkins heeft gelijk en de zeer gewaardeerde predikant en theoloog dr. Klaassen heeft niets verkeerds gezegd met het citaat. Maar zelfs al zou zelfzucht een van de krachten zijn achter, of zelfs maar een kleine kracht zijn achter de evolutietheorie. Dan nog kloppen de vraag en de stelling van dr. Klaassen: “Hoe kan datgene wat God blijkbaar als motor van de evolutie beoogd heeft ineens zonde heten? Als zelfzucht de basis van de zonde is, noem het hoe je het noemen wilt, maar noem het geen zonde.” Als ‘zonde in de zin van zelfzucht’ een van de drijvende krachten is achter de evolutietheorie, en daarmee volgens de theïstische evolutionist onderdeel van Gods schepping. Dan heeft dat verregaande gevolgen voor de verzoendood van Christus. Hij is dan voor niets gestorven, omdat ‘zonde in de zin van zelfzucht’ bij de schepping ingebakken is en kennelijk door God gewild. Hiermee staat het hele Evangelie op de helling, of nog erger is het hele Evangelie van de baan.

Reply
Peter

Eppie en Jente beschrijven overeenkomstige evaringen, maar voor mij is het totaal onbergrijpelijk hoe iemand van slag kan raken van ‘De zelfzuchtige genen’ of een interview met Dawkins. Dawkins schrijft goed (zo goed zelfs dat er nogal eens over het hoofd gezien wordt dat dit niet de canon van de evolutiebiologie is), maar wat is er zo wereldschokkend aan?

Reply
Jente

Het schokkende was vooral het idee dat we slechts ‘vehikels’ voor onze genen zijn. Daarmee verdween plots enige zin in het leven. Heeft niets met opvoeding te maken (in mijn geval dan toch). Ondertussen heb ik een beter beeld van de evolutietheorie en kan ik Dawkins’ concept van ‘zelfzuchtige genen’ beter plaatsen. Dit concept is een populaire versie van gen-selectie (zie het boek van Williams [1966]: Adaptation and Natural Selection), het idee dat natuurlijke selectie alleen (of vooral) op het niveau van genen plaatsvindt. Ik ben zelf voorstander van een hierarchisch systeem (zoals beschreven door Stephen Jay Gould [2002] in zijn boek ‘The Structure of Evolutionary Theory’) waarbij selectie op diverse niveaus werkt (o.a. genen, cellen, organismen, populatie en soorten). En Dawkins is trouwens zeker een zeer goed schrijver. Ik heb bijna al zijn boeken thuis in de kast staan.

Peter

@Jente
Dawkins is zeker een goed schrijver. Ik ben het met Jente eens dat Dawkins een popversie van het boek van Williams geschreven heeft. Williams gaf in feite een biologische uitleg bij het standaard populatiegenetica model van Wright. De identificatie van de theoretische genen van Williams met DNA strengen maakte het boek van Dawkins weliswaar een hot topic in die tijd, maar geeft een verkeerd idee van hoe selectie werkt. Selectie op genen is er alleen in gevallen als segregation distorter. Voor het verband tussen selectie op eigenschappen en de overdracht door genen is het niet een verhelderend boek, want het idee van middelen van fitness/inclusive fitness wordt niet goed uitgelegd.

@Jan van Meerten
“Hier wordt zelfzucht (in de zin van zelfzuchtige genen) toch wel gezien als een drijvende kracht achter evolutie? Als dat waar is dan…”

Het is niet waar. De titel van het boek is om het boek te verkopen. Nergens in het boek staat dat genen tot zelfzucht leiden (en genen hebben geen eigenschappen als zelfzucht). Er staat in het boek dat een allel dat gemiddeld met een hoger percentage in de volgende generatie aanwezig is vermoedelijk ten slotte over zal blijven. Daar kan het gen zelf weinig aan doen; het is nu eenmaal alleen een streng DNA. Zo te zien heeft ds Klaassen [hiermee] alleen weet van de titel. https://en.wikipedia.org/wiki/The_Selfish_Gene zou ook nuttig zijn voor Jan van Meerten om te lezen, in zijn geheel. Hier alleen een citaat over de titel: “In the foreword to the book’s 30th-anniversary edition, Dawkins said he “can readily see that [the book’s title] might give an inadequate impression of its contents” and in retrospect thinks he should have taken Tom Maschler’s advice and called the book The Immortal Gene.”

Eppie

Bij Dawkins lezen we op blz 49: “Strikt genomen zou dit boek niet Het zelfzuchtig cistron en ook niet Het zelfzuchtig chromosoom mogen heten, maar Het enigszins zelfzuchtig stuk chromosoom en het nog zelfzuchtiger stukje chromosoom, een titel die niet bepaald pakkend kan worden genoemd. Daarom heb ik het boek The selfish gene genoemd.”

Verder schrijft hij: “Toen hebben we gezien dat we zelfzucht mogen verwachten van iedere entiteit die kan gelden als fundamentele eenheid van natuurlijke selectie. We hebben dan ook gezien dat sommige wetenschappers de soort beschouwen als eenheid van natuurlijke selectie, andere de populatie of de groep binnen de soort, en nog weer andere het individu. Ik heb toen gezegd dat ik het gen het liefst beschouw als fundamentele eenheid van natuurlijke selectie en dus ook fundamentele eenheid van eigenbelang.”

Dawkins besluit zijn boek met de volgende utopische beschouwing: “We bezitten tenminste de geestelijke uitrusting om liever onze zelfzuchtige belangen op de lange termijn te koesteren dan onze zelfzuchtige belangen op korte termijn. Wij zijn in staat op lange termijn de voordelen te zien van het sluiten van een ‘verbond van duiven’, en we kunnen met z’n allen om de tafel gaan zitten om te praten over een manier waarop dat verbond zinvol wordt. Wij hebben de kracht om de zelfzuchtige genen te trotseren die we bij onze geboorte hebben meegekregen, en zo nodig ook de zelfzuchtige memen waarmee we zijn geïndoctrineerd. We kunnen er zelfs over praten hoe we bewust een zuiver belangeloos altruïsme zouden kunnen aankweken en onderhouden, iets dat in de natuur niet voorkomt, iets dat in de hele geschiedenis van de aarde nog nooit eerder heeft bestaan. Wij zijn gebouwd als genetische apparaten en opgevoed als memetische apparaten, maar we bezitten het vermogen ons tegen onze makers te verzetten. Wij kunnen, als enige op de wereld, in opstand komen tegen de tirannie van de zelfzuchtige replicateurs”

Reply
Peter

Op het eind [geeft] Dawkins [het verkeerd weer], en wat er op blz 49 in het Nederlands staat kan ik niet terugvinden omdat ik een Engelse versie met andere paginaindeling heb. Welk hoofdstuk waar ongeveer? En onafhankelijk van wat Dawkins toen of nu dacht, het idee van ‘zelfzuchtig DNA’ als omschrijving van selectie is fout. Het is een te ver doorgetrokken metafoor die alleen ver[warr]ing wekt. Ik heb het altijd een slecht boek gevonden, want het geeft een fout beeld van selectie. Eppie, was het boek The Selfish Gene je op de cursus evolutiebiologie aangeraden? Waarom las je het?

peter b

Het concept dat genen zelfzuchtig zouden zijn baseert op een misverstand, nl. dat genen het middel van selectie zouden zijn. Het objects van selectie is echter niet het gen, maar het individu, d.w.z. het organisme waarin de genen voorkomen. En genen komen vrijwel altijd voor in redundante netwerken waarop selectie geen invloed heeft. Selectie is verder niets dan differentiële reproductie en het kan alleen maar op het niveau van het reproducerende organisme plaats hebben. Dat selectie geen grote rol van betekenis speelt in evolutie van nieuwe informatie werd op overtuigende wijze door geneticus Dr. John Sandford gedemonstreerd. Selectie speelt slechts een marginale rol binnen de biologie: om essentiële informatie in het genoom te stabiliseren. Let wel, de genomen van seksueel voortplantende organismen is diploid (alle informatie is dubbel aanwezig) en deze redundantie zorgt ervoor dat selectie geen vat heeft op het grootste deel van de mutaties. Alleen als ze direct ten koste gaan van reproductie kan selectie iets tegen mutaties ondernemen. Het genoom van seksueel reproducerende organismen kan alleen maar vervallen. Jente, hoe definieer jij evolutie als je het over evolutie hebt?

“Er staat in het boek dat een allel dat gemiddeld met een hoger percentage in de volgende generatie aanwezig is vermoedelijk ten slotte over zal blijven.”

Populatiegenetica. Je moet stringente selectie aanleggen om allelen te fixeren. Een allel is echter geen nieuwe informatie, maar een variant van reeds bestaande info. Het betreft bovendien vaak kapotte genen, soms een duplicatie of deletie, die de drager een reproductievoordeel bieden en zich dus kunnen handhaven. Op deze manier ontstaan echter geen novelties, die nieuwe programmatuur nodig hebben. Je kunt dit gewoon testen aan de hand van wat we in het genoom aantreffen. De genomen van verschillende fyla worden gekenmerkt door onoverbrugbare informatiekloven, d.w.z. informatie zonder evolutionaire voorgeschiedenis. Daarmee is evolutie in principe weerlegd.

Reply
peter b

Dawkins “selfish genes” waren gebaseerd op een [onjuist beeld] m.b.t. wat men destijds junk DNA noemde. Junk DNA is ondertussen de grootste [fout] gebleken sinds The Origin of Species. Lees ook dit bericht: http://www.medicinesonline.nl/nieuws/springende-genen-als-embryonale-kickstarter/item2263

Dit schreef ik reeds in mijn boek van 2009. Wacht ook tot mijn eigen onderzoek wordt gepubliceerd, waarin we aantoonden dat Lines triplex RNA-DNA vormen via Hoogsteen baseparen, die dan als scaffold dienen voor epigenetische regulatie. Vrijwel heel het genoom is funktioneel en daarmee is Darwinisme weerlegd.

Let wel, in de Biologie wordt niks aan toeval overgelaten. En junk DNA bestaat niet, wel gedegenereerd DNA. Precies zoals je mag verwachten in een wereld, waar de levende have baseert op informatie.

Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 tekens over