Vragen en antwoorden over dinosauriërs en de Bijbel – Deel 1

door | 17 juli 2024 | 01. Bijbeluitleg, Dinosauriërs, Logos Basics

Vragen en antwoorden over dinosauriërs en de Bijbel – Deel 1

Dinosauriërs zijn een veelbesproken onderwerp waar veel mensen (waaronder christenen) vragen over hebben. Dat blijkt wel uit de vele artikelen die we over deze mysterieuze dieren hebben gepubliceerd. Een bespreking van dinosauriërs mag eigenlijk niet ontbreken in gedegen creationistische literatuur. In het boek Hoe Bestaat Het! wordt dan ook uitvoerig ingegaan op de vragen die er spelen rondom ‘de dino kwestie’. In dit artikel lopen we door het 19de hoofdstuk van dat boek en komen we erachter “hoe het nou zit” met die dino’s.

Dinosauriërs, we komen ze overal tegen: in kranten, radio-uitzendingen, tv-documentaires, musea, speelgoedwinkels, universitaire cursussen, schoolboeken en zelfs in plaatjesboeken voor kleuters. De boodschap is overduidelijk: miljoenen jaren geleden was er een ‘tijdperk van dinosauriërs’, maar ze stierven uit lang voordat de mens op deze planeet verscheen.

Echter, als je de Bijbel onbevangen leest, blijkt dit volkomen in tegenspraak met de boodschap ervan. Dinosauriërs zijn, evenals de mens, slechts ongeveer zesduizend jaar geleden door God geschapen (Gen. 1:24-31). Omdat er geen dood was voordat Adam zondigde (Gen. 2:16- 17; 3:6), hebben mensen en dinosauriërs relatief kort geleden in harmonie samengeleefd.

Wat is de basis van het conflict rondom dinosauriërs?

Zoals we in hoofdstuk 1 zagen, is de manier waarop je de wereld bekijkt, inclusief het hele vraagstuk van dinosauriërs, afhankelijk van je vooronderstellingen. Een uitgangspunt van de evolutietheorie, die ten grondslag ligt aan wetenschappelijke studieboeken, is dat de mens ‘pas’ in de afgelopen 100.000 jaar verscheen. Omdat er niemand was om vóór die tijd te observeren en te beschrijven wat er gebeurde, kunnen wetenschappers de geschiedenis – in dit geval: de periode die zij ‘prehistorie’ noemen – alleen reconstrueren op basis van fossiel bewijs en veronderstellingen. Hun scenario stelt dat gesteentelagen over de hele wereld werden afgezet gedurende een periode van miljarden jaren. De schijnbare ‘opeenvolging’ van organismen uit de onderste (‘oudste’) lagen naar de bovenste (‘jongste’) lagen bepaalt de volgorde van evolutionistisch ontstaan en uitsterven. Dat moet dan gedurende vele miljoenen jaren zijn gebeurd.

De christelijke uitgangspunten zijn echter heel anders – of behoren dat te zijn. Om te beginnen geloven christenen dat er een Schepper is, en dat Hij door Zijn profeten gesproken heeft (Hebr. 1:1) in ons belang (2 Tim. 3:16). Christenen (behoren te) weten dat de Bijbel de nadruk legt op ooggetuigenverklaringen (Deut. 19:15; 2 Kor. 13:1). Zonder die verklaringen kunnen wij niet echt weten wat er gebeurde voordat we werden geboren (Job 38:4,21).

Seculiere, evolutionistische paleontologen, biologen en antropologen hebben een groot nadeel bij het reconstrueren van de geschiedenis. Zij kunnen niet verwijzen naar een ooggetuigenverslag (zie ook hoofdstuk 1). Als de Bijbel als een betrouwbaar ooggetuigenverslag van de geschiedenis zou worden beschouwd, zou het fossiele bewijsmateriaal van dinosauriërs, dat overal ter wereld wordt gevonden, meer wijzen op een ‘jonge aarde’-geschiedenis, zoals de Bijbel die voorstaat, dan op de vermeende langdurige evolutionistische geschiedenis.

Heel veel dinosauriërfossielen!

Zoals aangegeven in hoofdstuk 10, spreekt de Bijbel van een catastrofale, wereldwijde zondvloed, die ongeveer 4500 jaar geleden plaats heeft gevonden. De gevolgen waren zodanig dat Noach, zijn gezin en de ‘dierenvracht’ meer dan een jaar aan boord zijn gebleven. Meerdere lagen van door water afgezette sedimenten die nu verhard zijn tot gesteente, komen wereldwijd voor en vormen een duidelijk bewijs dat de krachten die tijdens de zondvloed werkzaam waren, grote veranderingen op het aardoppervlak teweeg hebben gebracht. Deze gesteentelagen bevatten miljarden fossielen (zie hoofdstuk 15), waarvan vele zo goed bewaard gebleven zijn dat de oorspronkelijke dieren snel moeten zijn bedolven onder ladingen sediment. Ze vertonen namelijk geen sporen van aaseters of tekenen van verval onder invloed van micro-organismen door blootstelling aan zuurstof.

Dinosauriërs begraafplaats

Dinosauriërbegraafplaatsen wijzen op een begrafenis onder catastrofale omstandigheden, in overeenstemming met de zondvloed. Foto geplaatst met toestemming van: Films for Christ.

Onder deze miljarden fossielen hebben onderzoekers ook veel dinosauriërfossielen gevonden en deze beschreven. Op veel plaatsen over de hele wereld zijn complete ‘begraafplaatsen’ van dinosauriërs aangetroffen. Sommige mensen beweren dat dinosauriërs of dinosaurussen1,2 nooit hebben bestaan, maar dat is volkomen onhoudbaar gezien het overvloedige fossiele bewijsmateriaal.

Een dergelijk ‘fossiel massagraf’3 in Patagonië in Zuid-Amerika bevat een groot aantal dinosauriërfossielen. Enkele van deze fossielen zijn inderdaad van enorm grote wezens, zoals de tyrannosaurus rex-achtige giganotosaurus (in het Grieks gigas [reus] en notos [zuid]), met afmetingen tot 14 meter lang. Er zijn ook veel kleine dinosauriërs gevonden. Maar of ze nu groot of klein zijn, de uitstekende conservering van deze fossielen is goed te rijmen met het omkomen en bedolven raken van de dieren tijdens de zondvloed in de tijd van Noach. Er is bijvoorbeeld een ‘familie’ van zes versteende dinosauriërs gevonden die samen begraven zijn – een grote volwassene, twee kleinere volwassenen, twee minderjarigen en een ‘baby’ – met geen enkele aanwijzing dat ze aangevallen of aangevreten zijn door anderen dieren.4 Seculiere paleontologen beredeneerden daarom dat deze groep dinosauriërs ‘bij een watersnoodramp omgekomen zou kunnen zijn’.5

Telkens weer beweren paleontologen dat fossiele vondsten van dinosauriërs gevormd zijn ‘op de bodem van een voormalig meer of voormalige zee’ of ‘in een voormalige rivierbedding’. Toen in één afzetting in Patagonië zeven versteende dinosauriërs – die alle geïdentificeerd zijn als één soort, Mapusaurus roseae – werden gevonden, vertoonden ze geen tekenen van ziekte. Daaruit blijkt dat de dieren slachtoffers waren van een of andere catastrofale gebeurtenis.6,7Dat moet dan wel een behóórlijk catastrofale gebeurtenis zijn geweest, waardoor zo’n groep grote monsters, tot 12,5 meter lang, zo plotseling bedolven werd!

Soortgelijke fossiele vondsten over de hele wereld kloppen met de wereldwijde, catastrofale zondvloed die de Bijbel beschrijft (Gen. 6-9, 1 Petr. 3:20). Seculiere paleontologen kunnen dat blijkbaar niet zien (2 Petr. 3:5-6), ook al worden ze tijdens hun werk dagelijks met bewijsmateriaal geconfronteerd. Zo’n paleontoloog is Jack Horner van de Montana State University, die zeer vertrouwd is met vindplaatsen van dinosauriërfossielen. Tijdens een expeditie naar de Gobi-woestijn in Mongolië vestigde hij met zijn team een nieuw ‘record’, door in één week 67 dinosauriërskeletten te ontdekken!8 Een expeditie naar hetzelfde gebied in het jaar daarvoor leverde al 30 skeletten op.

Het bewijs voor een snelle bedelving is vaak onmiskenbaar. Een voorbeeld hiervan zijn de sauropod-voetafdrukken uit Oxfordshire in Engeland.9 Wilden die voetafdrukken duizenden jaren bewaard gebleven kunnen zijn, dan moesten ze snel zijn bedolven. Een fossiele oviraptor in de Chinese provincie Jiangxi toont na duizenden jaren twee nog steeds zichtbare eieren in haar lichaam. Dat wil zeggen dat het dier overleed vlak voordat het eieren zou leggen.10 Ze moet dus snel bedolven zijn, voordat de eieren hebben kunnen bederven.

Spreekt de Bijbel eigenlijk wel over dinosauriërs?

dinosauriërs rexSommige mensen maken er bezwaar tegen dat de Bijbel over dinosauriërs zou spreken: ‘De Bijbel vermeldt niets over dinosauriërs!’ Op zich is dat waar. Het woord ‘dinosaurus’ of ‘dinosauriër’ komt er niet in voor. Maar ‘dinosaurus’ is een modern woord, dat pas in 1841 door Sir Richard Owen is bedacht. Hij heeft het afgeleid uit de Griekse woorden die ‘verschrikkelijke hagedis’ betekenen, nadat hij de fossiele beenderen van de iguanodon en de megalosaurus had gezien. Het is begrijpelijk dat ‘dinosaurus’ niet voorkomt in Nederlandse vertalingen van de Bijbel, omdat de traditie van de Nederlandse vertaling werd ingesteld tussen 1535 en 1637 met de Lutherse Bijbel (de Liesveldt-vertaling) en de Statenvertaling

Het woord ‘dinosaurus’ komt niet voor in de Bijbel, aangezien het een modern woord is dat pas in 1841 werd bedacht door Sir Richard Owen.

Toch geeft de Bijbel ons belangrijke informatie over dinosauriërs:

De oorspronkelijke dinosauriërsoorten werden geschapen tijdens de scheppingsweek, ongeveer zesduizend jaar geleden. De landdieren onder de dinosauriërs werden geschapen op de zesde dag van de scheppingweek, samen met de mens. Als er waterdieren onder de dinosauriërs zijn geweest, werden ze geschapen op de vijfde dag, samen met de zwemmende reptielen (zoals de plesiosaurus) en de vliegende reptielen (zoals de pterosaurus).

Er was geen lijden en dood voordat Adam zondigde. Dinosauriërs leefden vanaf het begin naast de mens en alle andere geschapen soorten. De hele schepping, met inbegrip van de dinosauriërs, is vervloekt als gevolg van Adams zonde, en is sindsdien ‘dienstbaar aan de verderfenis’ (Rom. 8:21).

Alle luchtademende gewervelde landdieren, met inbegrip van de dinosauriërs, die niet aan boord van de ark van Noach waren, kwamen ongeveer 4500 jaar geleden om tijdens de zondvloed. Ze stierven toen echter niet uit, omdat er paren van elke soort overleefden in de ark. Vanaf de plaats waar de ark bleef vastzitten, in wat nu bekend staat als het Nabije Oosten of het Midden-Oosten (‘de bergen van Ararat’, Gen. 8:4), begonnen de luchtademende landdieren, inclusief de dinosauriërs, opnieuw de aarde te bevolken.

Na de zondvloed kwam de ‘vrees en verschrikking’ van de mens op alle dieren, inclusief de dinosauriërs. Dat viel samen met de toestemming die de mens werd gegeven om vlees te eten (Gen. 9:2-4).

Zijn ‘draken’ hetzelfde als dinosauriërs?

Als we het bovenstaande Bijbelse kader in ons denken over dinosauriërs toepassen, roept dat de volgende vraag op: Toen de mensen na de zondvloed vanwege de spraakverwarring in Babel (Gen. 11) zich verspreidden, troffen ze toen nog dinosauriërs aan?

Daar zijn inderdaad sterke aanwijzingen voor. Van Europa door Azië tot in China liggen de historische verwijzingen naar ‘draken’ voor het oprapen. De van deze wezens beschreven kenmerken kloppen vaak met moderne wetenschappelijke reconstructies van dinosauriërs uit fossiel bewijsmateriaal.

Een voorbeeld uit een kroniek in Engeland uit 1405:

‘Dicht bij de stad Bures in de buurt van Sudbury, komt de laatste tijd een draak voor met een enorm lichaam, een kop met een kam erop, tanden als een zaag en een enorm lange staart. Zijn komst is tot grote schade van het landschap. Nadat het dier de herder van een kudde had afgemaakt, heeft het veel schapen verslonden.’11

Kenmerken als ‘kop met een kam’ en een ‘enorm lange staart’ kloppen met de idee dat deze ‘draak’ een dinosauriërachtig wezen is geweest.

Sint Joris en de draak

Sint-Joris en de draak, Venetië, Italië, 1500 na Christus.

Een Ierse schrijver beschrijft rond 900 na Christus een ontmoeting met een groot dier met dikke poten en sterke klauwen. Hij beschrijft het dier als had het ‘ijzeren spijkers op zijn staart’. Zou dat een stegosaurus geweest kunnen zijn?12

Bell Gravure

Messinggravure op de grafsteen van bisschop Richard Bell, die in 1496 stierf, kathedraal van Carlisle, Groot-Brittannië.

Kopergravures uit de vijftiende eeuw in de kathedraal van Carlisle in Groot-Brittannië tonen wezens die ieder kind uit de eenentwintigste eeuw direct zou herkennen als dinosauriërs. Ook zijn op die gravures afbeeldingen te zien van verschillende vissen, een hond, een varken, een vogel en andere bekende dieren.13 Hoe kon de persoon die de afbeeldingen graveerde weten hoe dinosauriërs eruitzagen, als hij of zij meer dan drie eeuwen leefde voordat de fossiele beenderen van dergelijke wezens systematisch werden opgegraven, beschreven en benoemd? Het antwoord ligt voor de hand: de mensen wisten hoe dinosauriërs eruitzagen, omdat deze wezens destijds in leven waren en bij mensen even bekend waren als vissen, honden, varkens en vogels.14

Beschrijvingen van ‘draken’ zijn opvallend consistent en strekken zich uit van Groot-Brittannië – het embleem op de vlag van Wales is een draak! – over heel Europa tot in India en in China. Chinees aardewerk, borduurwerk, beeldjes en dergelijke zijn beroemd omdat ze overvloedig versierd zijn met afbeeldingen van draken. In het traditionele (complexe) Chinese schrift wordt het teken voor ‘draak’ gezien als een pictogram met rechts de stekels en de staart van een draak. Er zijn ook veel uitdrukkingen in het Chinees die draken in verband brengen met nog levende dieren, zoals tijgers.15

Chinees karakter voor draak

Chinees karakter voor ‘draak’

Verder zijn elf van de twaalf gebruikte symbolen in de Chinese maankalendercyclus echte dieren (varken, rat, konijn, tijger enzovoorts), wat doet vermoeden dat het overgebleven dier, een draak, ook echt is. Dit alles stemt overeen met de identificatie van dinosauriërs als de historische draken en als echte dieren, die niet al te lang geleden hebben geleefd. Dit is echter in tegenspraak met de idee van een ‘tijdperk van dinosauriërs’, miljoenen jaren voordat de mensen bestonden. En het bevestigt het Bijbelse verslag van de echte geschiedenis van de wereld.

Wordt er in de Bijbel een dinosauriër beschreven?

In de Bijbel staan indirecte verwijzingen naar wezens die mogelijk dinosauriërs waren.16 Daarnaast staat er in het boek Job een gedetailleerde beschrijving van een dier, dat zich niet laat indelen als een nu nog bekend levend dier. Enkele eeuwen na de zondvloed sprak God tot een man die Job heette. God herinnerde Job aan Zijn grootheid als Schepper, door te wijzen op een bijzonder kolossaal schepsel dat Hij geschapen had:

‘Zie nu Behemoth, welke Ik gemaakt heb nevens u; hij eet hooi, gelijk een rund. Zie toch, zijn kracht is in zijn lenden, en zijn macht in de navel zijns buiks. Als het hem lust, zijn staart is als een ceder; de zenuwen zijner schaamte zijn doorvlochten. Zijn beenderen zijn als vast koper; zijn gebeenten zijn als ijzeren handbomen. Hij is een hoofdstuk der wegen Gods; die hem gemaakt heeft, heeft hem zijn zwaard aangehecht.’ (Job 40:10-14)

Behemoth

Was de ‘behemoth’ die Job zag een van de grotere dinosauriërs?

Veel Bijbelwetenschappers vinden het lastig om vast te stellen wat deze ‘behemoth’ geweest is. Blijkbaar leefde het dier in de tijd van Job, anders zou Gods aanwijzing niet zinvol zijn. Sommige Bijbelvertalers die niet goed raad wisten met het beest, hebben gewoon de Hebreeuwse transliteratie, ofwel ‘behemoth’ gebruikt. Gezien de grootte en kracht van het schepsel en omdat het ‘een hoofdstuk der wegen Gods is’, dachten anderen aan het nu nog grootste levende landdier, namelijk de olifant, of anders aan het nijlpaard (dat in stromen of in het slijk leeft, vers 16-18). Deze opvatting werd óf in een voetnoot óf soms in de vertaling zelf aangegeven. Afgezien van het feit dat de olifant en het nijlpaard niet de grootste landdieren waren die God gemaakt heeft – uit fossielen blijkt dat een olifant een dwerg is vergeleken met sommige dinosauriërs – klopt zo’n uitleg niet, omdat de staart van de ‘behemoth’ wordt vergeleken met een ceder (vers 12). Noch de snoerachtige staart van een olifant, noch de staart van een nijlpaard rechtvaardigt op enige wijze de vergelijking met een ceder. Maar de reconstructies die paleontologen op basis van fossielen hebben gemaakt van de brachiosaurus, lijken heel erg op Gods beschrijving van de behemoth in Job.17

Lees verder in deel 2

Hoe bestaat het?

Dit artikel is met toestemming overgenomen uit het boek: Batten, D., & Mediagroep In Genesis. (2009). Hoe bestaat het! 60 vragen over schepping, evolutie en de Bijbel (3de editie). De Banier.

Het betreft hoofdstuk 19,  ‘Hoe zit het met de dinosauriërs?’, pagina 291-311.

Dit boek is tevens te koop in onze webshop: https://webshop.logos.nl/winkel/doelgroep/bovenbouw-middelbare-school/hoe-bestaat-het/

Voetnoten

  1. In onze cultuur worden uitgestorven vliegende reptielen, zoals de pterosaurus, en waterreptielen, zoals de plesiosaurus, vaak dinosauriërs genoemd. Maar wetenschappers sluiten over het algemeen vliegende en zwemmende reptielen uit, ondanks enige ‘variatie’ in de officiële definitie van ‘dinosaurus’. ‘Echte’ dinosauriërs worden dus omschreven als ‘hoofdzakelijk landdieren’. Het zijn reptielen met staande poten onder, in plaats van kromme poten naast de romp, zoals bij een krokodil of hagedis.
  2. De vertalers hebben in dit boek consequent gekozen voor het woord dinosauriër in plaats van dinosaurus.
  3. J. Owen, ‘Meat-eating dinosaur was bigger than T. rex’, in: National Geographic News (2006). news.nationalgeographic.com/news/20067/04/0417_060417_large_dino.html.
  4. ‘Flood link to fossilized dino family’, in: Creation (2000) 22(4) p.7; www.creation.com/ content/view/253.
  5. E. Niiler, ‘A New Rex’, in: Scientific American 282/5 (2000), p.17–18.
  6. J. Owen, ‘Meat-eating dinosaur was bigger than T. rex’, in: National Geographic News (2006). news.nationalgeographic.com/news/20067/04/0417_060417_large_dino.html.
  7. R. Coria,, P. Currie, ‘A new carcharodontosaurid (Dinosauria, Theropoda) from the Upper Cretaceous of Argentina’, in: Geodiversitas 28/1 (2006), p.71–118.
  8. E. Boswell, ‘Mongolian paleonthologen find 67 dinosaurs in one week’, in: Montana State University News, MSU (2006) www.montana.edu/cpa/news/nwview.php?article=4016.
  9. J.J. Day, e.a.,’Sauropod trackways, evolution, and behaviour’, in: Science 296/5573 (2002), p.1659.
  10. T. Sato, e.a..,A pair of shelled eggs inside a female dinosaur’ in: Science 308/5720 (2005), p. 375.
  11. Deze en talrijke andere soortgelijke beschrijvingen van ontmoetingen tussen mensen en dinosauriërachtige wezens die draken genoemd worden, zijn te vinden in: B. Cooper, Na de vloed – de geschiedenis van de Europese volken vanaf Noach, Mediagroep In Genesis, Amerongen, 2008, p. 140-171.
  12. P.S. Taylor, The great dinosaur mystery and the Bible, Colorado Springs, 1989, p. 43.
  13. P. Bell, ‘Bishop Bell’s brass behemoths!’ in: Creation 25/4 (2003), p. 40-44; www.creation. com/brass_behemoth.
  14. Beschrijvingen van Australische aboriginals van een ‘bunyip’ in een krant uit 1845 tonen een sterke overeenkomst met wat we nu kennen als vogelbekdinosauriërs. Veelzeggend is dat de krant uit 1845 dertien jaar eerder verscheen dan de beschrijving van de eerste vogelbekdinosauriërs op basis van fossiele reconstructies. Zie (1) ‘Bunyips and dinosaurs’, in: Creation 15/2 (1993), p. 51; www.creation.com/content/view/821; (2) ‘Settlers feared the bunyip’, in: Creation 28/2 (2006), p. 11; www.creation.com/article/4749/#bunyip.
  15. D. Batten, ‘Crouching tiger, hidden dinosaur?’ in: Creation 23/4 (2001), p. 56; www.creation. com/content/view/407/.
  16. In het Oude Testament komt het Hebreeuwse woord tannien bijna 30 keer voor in verschillende vormen. Het wordt verschillend vertaald, maar parallellisme in verzen zoals Ps. 74:13 suggereert dat dit woord de betekenis kan hebben van monster/zeedraak, zoals de Leviathan (zie ook Jes. 27:1). Parallellisme in andere teksten lijkt erop te wijzen dat het woord ook slang kan betekenen (Deut. 32:22 en Ps. 91:13) of jakhals (Jes. 13:22). Enkele moderne vertalingen gebruiken woorden als ‘monster’, ‘cobra’, ‘slang’ of ‘jakhals’, in de Statenvertaling wordt het woord ook regelmatig vertaald met draak.
  17. A. Steel, ‘Could Behemoth have been a dinosaur?’ in: Journal of Creation 15/2 (2001), p. 42-45; www.creation.com/behemoth.

Maandelijkse nieuwsbrief


Steun Logos Instituut