Bijbel is consistent - Wetenschappelijke consistentie in de Bijbel - Warner WallaceAls scepticus verwachtte ik persoonlijk nooit dat de Bijbelse profeten (of Jezus zelf) wetenschappelijke waarheden zouden verkondigen die destijds nog ontoegankelijk (en onbegrijpelijk) waren voor hun publiek. Toen ik de Bijbel voor het eerst las, leek het doel daarvan duidelijk genoeg: leg de aard van God uit, schets de gevallen toestand van de mens en beschrijf het overkoepelende plan om God te herenigen met de rebellerende wezens die oorspronkelijk in Zijn beeld werden geschapen. Er zijn goede redenen, in de context van het historische publiek zoals beschreven in de Bijbel, voor God om elke discussie over wetenschap te beperken. Om deze reden verwachtte ik niet dat de Bijbel wetenschappelijk inzichtelijk of profetisch zou zijn. Ik verwachtte echter wel dat de Bijbel wetenschappelijk consistent zou zijn. Met andere woorden, ik verwachtte dat de Bijbelse tekst de waarheid over de wereld om me heen zou weerspiegelen, zelfs als het geen minutieuze wetenschappelijke details zou verklaren aan een publiek dat duidelijk niet in staat is dergelijke beweringen te begrijpen. Wetenschappelijke consistentie was veel belangrijker voor mij dan wetenschappelijke openbaring.

Dit was belangrijk voor mij omdat ik de wetenschappelijke onnauwkeurigheid van andere oude religieuze wereldbeschouwingen opmerkte. Zoals A.A. MacDonell opmerkt in “Vedic Mythology”, de hindoeïstische geschriften (de Veda’s en Upanishads) beschouwden “alle objecten en verschijnselen van de natuur die de mens omringt, (zijn) bezield en goddelijk”. Dit omvatte de zon, maan, aarde, wolken, regen, rivieren, zeeën en zelfs rotsen. Volgens deze oude religieuze documenten waren deze objecten levend. De schrijvers van de boeddhistische canon schreven ook leven toe aan niet-levende objecten zoals de zon, maan, bliksem, regenbogen en bergen. De taoïstische en confucianistische geschriften van China bevatten soortgelijke beweringen. De Koran, het geschrift van de islam, 1500 jaar na het hindoegeschrift geschreven, bevatte (tot zijn verdienste) veel van dit oude bijgeloof niet. Maar de beschrijvingen daarin van het universum waren op veel punten ook twijfelachtig. De Koran sprak van zeven letterlijke hemelen, en deze hemelen werden beschreven als stoffelijk. Van deze hemelen werd ook gezegd dat ze lampen of sterren bevatten waarvan het hoofddoel was “om naar de duivels te worden geworpen”. Bovendien zei Mohammed: “de zon gaat onder in een zee van zwarte modder”. De beschrijvingen en observaties van andere religieuze boeken zijn ook gevuld met soortgelijke mythologieën. Het is echter treffend dat de antieke tijdgenoot van deze mythologieën, de Bijbel, wetenschappelijk consistent is (zo niet wetenschappelijk onthullend). Hier zijn slechts enkele voorbeelden:

Wat is de vorm van de aarde?
Hoewel de Bijbel de ‘vier hoeken van de aarde’ beschrijft, wordt deze uitdrukking gebruikt om de beschikbare richtingen (noord, zuid, oost en west) te beschrijven in plaats van te beweren dat de aarde plat is. Feitelijk, terwijl andere primitieve culturen de aarde als vlak beschreven, beschreef de Bijbel de aarde consequent als sferisch:

Jesaja 40:22
Hij is het Die zetelt boven de omtrek van de aarde, waarvan de bewoners als sprinkhanen zijn.

Spreuken 8:27
Toen Hij de hemel gereedmaakte, was Ik daar, toen Hij een cirkel trok over het oppervlak van de watervloed,

Hoe is de aarde gepositioneerd in de Kosmos?
Primitieve culturen zagen de platte aarde als iets als een tafelblad. De vroegste denkers en schrijvers probeerden te begrijpen hoe deze platte aarde op zijn plaats werd gehouden in relatie tot de kosmos die zij waarnamen. De meesten beschreven deze ondersteuning als een soort man, olifant, schildpad of meerval. Een aantal ideeën zoals deze werden voorgesteld, maar de Bijbel maakte een treffende en opmerkelijke bewering:

Job 26:7
Hij strekt het noorden uit over het ledige; Hij hangt de aarde op aan het niets.

Is er een begin van de tijd en materie (een kosmische singulariteit)?
Filosofen hebben door de eeuwen heen veel aandacht besteed aan de aard van ruimte en materie in ons universum. Veel oude Griekse denkers poneerden dat materie en vorm eeuwig waren en zonder inauguratie. Nochtans beweerden de schrijvers van de Bijbel consequent dat alle ruimte, tijd en materie een begin had; een moment waarop alles ontstond naar de wil van God. Het standaard kosmologische model (tegenwoordig aanvaard door de meerderheid van fysici en kosmologen) is het “Big Bang” model. Deze beschrijving van het universum gaat ook uit van een begin van tijd en materie, en dat komt overeen met de leer van de Bijbel:1

Genesis 1:1
In het begin schiep God de hemel en de aarde.

1 Corinthiërs 2:6-7
En wij spreken wijsheid onder de geestelijk volwassenen, maar een wijsheid niet van deze wereld, en ook niet van de leiders van deze wereld, die tenietgedaan worden. Wij spreken echter de wijsheid van God, als een geheimenis; een wijsheid die verborgen was en die God vóór alle eeuwen voorbestemd heeft tot onze heerlijkheid.

Is het universum iets wat wij zouden moeten vrezen?
Vroege religieuze denkers waren versteld (en vaak beangstigd) door wat ze in het luchtruim waarnamen. Veel oude culturen vreesden de zon, de maan en de sterren en beschreef ze als levende wezens. De schrijvers van de Bijbel hadden een rustige benadering van de kosmos, in overeenstemming met ons huidige begrip van het universum:

Jeremia 10:2
…en u niet ontstellen door de tekenen aan de hemel, omdat de heidenvolken zich daardoor ontstellen.

Zijn er valleien in de zeeën?
Oude samenlevingen hadden weinig informatie over de oceaanbodem. Tot op de moderne tijd dachten mensen dat de bodem van de oceaan zanderig was, schotelvormig en het diepst op de punten die het verst van de kustlijn af lagen. De Bijbelse auteurs hebben echter de aard van de oceaanbodem correct beschreven:

Job 38:16
Bent u gekomen tot aan de bronnen van de zee? Hebt u gewandeld op de bodem van de watervloed?

Jona 2:5-6
Water omving mij, bedreigde mijn leven, de watervloed omving mij. Zeewier was om mijn hoofd gebonden. Naar de diepste gronden van de bergen daalde ik af in de aarde…

Zijn er bronnen en fonteinen in de zee?
De Bijbelse auteurs beschreven ook “bronnen” en “fonteinen” op de zeebodem, een kenmerk van de oceaan dat niet wordt beschreven door vele andere oude culturen, maar in overeenstemming met wat we tegenwoordig weten (zoals de bronnen die in 1977 voor de kust van Ecuador werden ontdekt op een diepte van 2,5 km):

Genesis 8:2
Ook werden de bronnen van de watervloed en de sluizen van de hemel gesloten, en de regen uit de hemel werd gestopt.

Spreuken 8:27-28
Toen Hij de hemel gereedmaakte, was Ik daar, toen Hij een cirkel trok over het oppervlak van de watervloed, toen Hij de wolken daarboven sterk maakte, Hij de bronnen van de watervloed versterkte.

Is er zoiets als de hydrologische cyclus?
Oude culturen waren vaak zo verwonderd door het weer dat ze mystieke of goddelijke krachten toeschreven aan alles wat ze zagen. In China beschouwden de taoïstische geschriften de regenboog als een dodelijke regendraak. In de geschriften van Confucius wierp de godin van de bliksem, Tien Mu, licht op haar beoogde slachtoffers om zodoende Lei Kung, de god van de donder, in staat te stellen zijn dodelijke donderslagen met precisie te lanceren. Maar de Bijbelse auteurs beschreven de complete hydrologische cyclus op een weloverwogen en nauwkeurige manier (ondanks het feit dat ze het verdampingsproces niet konden observeren dat nodig is om de cyclus te voltooien):

Job 26:8
Hij bindt het water in Zijn wolken; toch scheurt de wolk daaronder.

Job 36:27-28
Want Hij trekt de waterdruppels omhoog, die na Zijn damp regen uitgieten. Zij laten de wolken stromen, zij druipen overvloedig op de mensen.

Prediker 1:6-7
De wind gaat naar het zuiden en draait naar het noorden. Al draaiend en draaiend gaat de wind, en al draaiend keert de wind weer terug. Alle rivieren gaan naar de zee, toch raakt de zee niet vol. Naar de plaats vanwaar de rivieren kwamen, daarheen keren zij terug, om vandaar weer te gaan stromen.

Is er zoiets als “Entropie”?
De tweede wet van de thermodynamica is een relatief recente waarneming op het gebied van de wetenschap, vooral gezien de lange geschiedenis van het menselijke denken hier op planeet Aarde. Maar de Bijbelse auteurs schreven op een manier die in overeenstemming is met deze wet, ondanks het feit dat hun waarnemingen van de onveranderlijke nachtelijke hemel (en zijn constellaties) deze informatie niet zouden hebben onthuld:

Psalmen 102:26-27
U hebt voorheen de aarde gegrondvest, de hemel is het werk van Uw handen. Die zullen vergaan, maar Ú zult standhouden; zij alle zullen verslijten als een kleed. U zult ze verwisselen als een gewaad en zij zullen verdwijnen.

De Bijbelse tekst is wetenschappelijk consistent, zelfs als deze niet wetenschappelijk volledig is. Misschien is dit de reden waarom het christendom standhoudt, ondanks ons groeiend begrip van het universum en de moleculaire wereld. We zouden verwachten dat Gods Woord consistent is met de wereld die we waarnemen, ook al zouden er goede redenen zijn voor God om niet elk detail aan de oude ooggetuigen te onthullen.

Dit artikel is met toestemming overgenomen van de website coldcasechristianity.com. Het originele artikel is hier te vinden: Scientific Consistency in the Bible Is More Important Than Scientific Revelation.

Voetnoten

  1. Redactionele noot: hoewel wij niet uitgaan van dit model maar geloven dat de wereld in zes dagen is geschapen zoals verteld in de Bijbel, blijkt hieruit wel dat het universum een begin heeft gehad. De Big Bang zelf en met name de miljarden jaren van dit model verwerpen wij op grond van de wetenschap en op grond van de Bijbel.

LEUK ARTIKEL?
Bent u blij met dit artikel? Het onderhoud en de ontwikkeling van deze website vragen financiële offers. Zou u ons willen steunen met een maandelijkse bijdrage? Dat kan door ons donatieformulier in te vullen of een bijdrage over te schrijven naar NL53 INGB000 7655373 t.n.v. Logos Instituut. Logos Instituut is een ANBI-stichting en dat wil zeggen dat uw gift fiscaal aftrekbaar is.

J. Warner Wallace

Written by

J. Warner Wallace is een Cold-Case Detective, Christian Case Maker en Senior Fellow bij het Colson Center for Christian Worldview, en de auteur van de boeken Cold-Case Christianity, Cold-Case Christianity for Kids, God’s Crime Scene, en Forensic Faith.